Wyjazdowe wakacje – USA & CH

Wakacje minęły bardzo intensywnie. Z jednej strony sporo pracy, dużo treningów, ale też dwa dłuższe wyjazdy. Na przełomie lipca i sierpnia wraz z moją siostrą i jej mężem oraz naszą mamą wpadliśmy na chwilę – no trochę dłuższą chwilę do USA. W planach było odwiedzenie Massachusetts, skąd pochodzi Thomas i gdzie mieszka jego rodzina oraz krótki wypad do Nowego Jorku i spełnienie jednego z marzeń naszej mamy Zobaczenia Big Apple na własne oczy. Wyjazd wyszedł super! Fantastyczny czas z rodziną, 2 dni imprezy urodzinowej, zwiedzanie na maxa każdego dnia i wiele wiele więcej (o czym też tu przeczytacie niebawem ). Natomiast w drugiej części sierpnia w ramach prezentu urodzinowego sprawiłam sama sobie wyjazd na obóz biegowy do Szwajcarii Wyjazd organizowany przez Kasię i Bartka Olszewskich jak zawsze nie zawiodł. Niesamowite krajobrazy, dobre treningi no i ekipa (#101 rulezzzz) jednym słowem nie mogłam lepiej spędzić swoich urodzin i dni po. O obozie zdecydowanie popełnię jeszcze kilka słów bo do napisania i opowiedzenia jest sporo. Choć może najlepszym jego podsumowaniem będzie fakt, że w 2024 również chcę jechać do St. Moritz.

Szybka dyszka czyli zejście poniżej 50 min w biegu na 10 km

Nie ukrywam, mój powrót do biegania i ogólnie aktywności nie przyszedł wybitnie łatwo, tu szczególnie Kasia (moja trenerka) wie ile nas kosztowało przepracowanie mojego nastawienia do biegania i wysiłku, moich obaw i różnych problemów. Ale po kilku próbach zrobiłyśmy to (dosłownie bo to Kasia prowadziła mnie podczas całego biegu) na 2. Nice To Fit You Warszawskiej Dyszce, organizowanej przy Maratonie Warszawskim. Trasa biegu do wybitnie prostych nie należała, ale zrobiłyśmy to – 49:34 to mój najlepszy wynik od powrotu do biegania. Ale tu wiem, że niebawem mogę ten wynik poprawić

Cracovia Półmaraton

Nie długo po Warszawskiej 10 przyszedł czas na mój główny bieg w sezonie czyli rozprawienie się z półmaratonem, tu padło na Kraków, jako że miasto znam, nocleg zorganizowany podobnie jak kibice (na trasie nie zabrakło moich rodziców oraz Anki i Thomasa). To był chyba najprzyjemniejszy bieg w moim życiu. Serio. Od początku do końca czułam się dobrze, biegło mi się bardzo przyjemnie. Choć jak to ja musiałam rano ponarzekać na zimno i chłód. Cały bieg poszedł dokładnie tak jak był zaplanowany dzięki temu na mecie niesamowicie cieszyłam się z wyniku 01: 49:46. Choć co ciekawe jakoś nie kalkulowałam w głowie co i jak (chyba też pierwszy raz w życiu), po prostu biegłam swoje! I to oddało na końcu Cieszę się bo szczerze mówiąc wiele zależało od tego biegu. Szczególnie w mojej głowie. Dzięki temu że do końca cisnęłam i walczyłam o fajny wynik wiem, że moja głowa znowu weszła na tory – nie marudź, rób swoje!

Tyle na dzisiaj niebawem trochę więcej i bardziej w szczegółach o tym co ostatnio w trawie piszczy Stay tuned!

Artykuł Sezon 2023 – czas podsumowań pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Zawirowania zdrowotne

Jak już tu pisałam, początek roku był dość słaby zdrowotnie. Szczerze chcę jak najbardziej zapomnieć o tym co się działo w pierwszej połowie roku z moim zdrowiem. Jednak to co jest najważniejsze. Udało się wszystko ogarnąć, ustabilizować i wrócić do normalnego funkcjonowania. Trzymam kciuki, żeby w tym 2023 roku kolejne kontrole pokazywały, że wszystko jest ok i mogę spokojnie funkcjonować i trenować. Bo nie ukrywam dla mnie był to bardzo ciężki czas. Każdy kto mnie zna wie, że moim “bufforem bezpieczeństwa” jest sport. I od wielu lat uważam, że 10 km biegu pozwala poukładać sobie bardzo wiele.

Praca, przeprowadzka i PhD

Moje problemy zdrowotne dały mi trochę czasu na zastanowienie się co dalej z moim życiem zawodowym. Po 4 latach w jednej firmie, pandemii, zmianach w organizacji i moim zmęczeniu pracą, postanowiłam coś zmienić. Pomimo tego, że lubiłam to co robię, wiedziałam, że chcę iść dalej i się rozwijać. Dlatego zaczęłam się zastanawiać co dalej, w którym kierunku iść, co sprawia mi największą frajdę w pracy. Ku mojemu zaskoczeniu udało mi się dość sprawnie znaleźć nowe miejsce pracy. W związku z tym czekała mnie zmiana nie tylko pracy, ale też i miejsca zamieszkania. Choć od wielu lat Gdańsk był moim wymarzonym miejsce do życia, nie udało mi się tam znaleźć pracy. Super oferta pojawiła się natomiast w Warszawie. Tym sposobem pod koniec maja z Ralphem spakowaliśmy nasze rzeczy (których kurcze jest dość sporo) i przenieśliśmy się do Warszawy Dzięki niesamowitemu wsparciu już 1 czerwca zaczynając nową prace miałam też wynajęte mieszkanie. Taki by spokojnie pomieścić moje rowery, bieżnie, milion książek no i Ralpha ze swoim dobytkiem (zabawkami bez których nie wyobraża sobie życia ). A co z doktoratem skoro przeniosłam się do Warszawy. Tu stety-niestety musiałam podjąć decyzję o odpuszczeniu na ten moment tego tematu. Nie powiem, że to była łatwa decyzja. Ale zawirowania zdrowotne pokazały mi, że nie mogę aż tyle rzeczy robić. Że muszę znaleźć więcej czasu na odpoczynek. Ale jak to moja przyjaciółka, była promotorka mi powiedziała – doktorat nie zając, jak będziesz chciała to go zrobisz. Więc zobaczymy co w tym temacie przyniesie przyszłość

Sportowy 2022

Aj chciałabym tu napisać, że sportowo rok 2022 był genialny, udało mi się przebiec XXXX km oraz zrobić życiówkę na półmaratonie, 1/2 i 1/4 IM. Ale tak napisać nie mogę. Sportowo to był szczególny rok bo w pierwszej połowie ilość moich treningów była znikoma, choć powinnam powiedzieć, że prawie żadna. Pod koniec 2021, czyli przed rozpoczęciem zmagań zdrowotnych trenowałam ok 15 godzin tygodniowo. Chyba nie skłamie jeśli powiem, że przez pierwsze 7 miesięcy 2022 moja średnia to było ok 2-3h, z czego znakomita większość to były ćwiczenia wzmacniające, rozciąganie i delikatne truchtanie. Co zabawne przy tej ogromnej ilości treningów przebiegłam w maju półmaraton – ale to bardziej siłą woli i dlatego, że był to mój wymarzony Brooklyn Half w Nowym Jorku.

Na szczęście druga połowa roku okazała się bardziej łaskawa. Zaczęłam znowu coś bardziej biegać Chodzić na treningi New Balance Run Club z Kasią i Bartkiem. No i wróciłam do trenowania z trenerem – Kasią. To był raczej spokojny powrót do biegania i widzę ile czeka mnie pracy nie tylko na treningach, ale szczególnie z moim mentalem. Bo muszę znowu uwierzyć, że ja mogę szybko biegać, a nie wciskać hamulec awaryjny co chwilę. Nie ukrywam, że liczę mocno, że 2023 przyniesie dużo sportowych wyzwań. Cele i plany wstępne są, wierzę że będę mogła je zrealizować krok po kroku.

Podróże – małe i duże

Wyjazdowo poprzedni rok mogę uznać za udany. Choć w związku ze zmianą pracy przestałam latać służbowo, ilość odwiedzonych krajów czy lotów samolotem nie jest tak duża jak w 2019 roku. Na szczęście udało mi się złapać trochę oddechu i wyjechać na wakacje przed rozpoczęciem nowej pracy czy kilka weekendów i tym sposobem odwiedzić nie tylko znajomych w Polsce ale i za granicą

• Niemcy (jeszcze służbowo) i chyba tym sposobem zjechałam prawie cały ten kraj
• USA – Nowy Jork oraz Waszyngton
• Francja – Paryż
• UK – Londyn

Obiecuję, że w najbliższych tygodnia nadrobię wpisy z wyjazdów

2022 i co dalej…

Szczerze nazywam rok 2022 rokiem zmian, bo wiele się zmieniło. Ktoś stojąc z boku powie, tak zmieniło się sporo przeprowadziłaś się, zmieniłaś pracę, otoczenie. Ale chyba to co najważniejsze to zmieniłam się mocno ja, moje podejście do życia, do pracy, do sportu. Zdecydowanie więcej dbam o siebie, o czas na odpoczynek, o relacje na których mi zależy. Nauczyłam się odpuszczać tam gdzie trzeba i nie robić rzeczy na siłę.

Lubiłam siebie z przed tej zmiany, ale szczerze, lubię siebie jeszcze bardziej teraz.

To co 2023 czekam na to co przyniesiesz, wiem, że będzie ciekawie, życiowo, zawodowo, sportowo i wyjazdowo! I am waiting for you!

Artykuł 2022 – thank you and goodbye pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Szczerze ostatnie miesiące na tyle mnie zmęczyły, że nie miałam ani weny ani ochoty nic tu pisać.

Obiecuję nadrobić – bo kilka zaległych wpisów w głowie jest i są i takie które po prostu obiecałam napisać.

Gdzie byłam kiedy mnie nie było?

Jak wiecie, lub nie początek roku był ciężki zdrowotnie, w związku z tym, że już to za mną nie będę się rozwodzić co się działo. Bo najważniejsze jest, że już jest wszystko dobrze i właśnie tego się bardzo mocno trzymam.

Niestety musiałam zdecydowanie ograniczyć wszelką aktywność i pogodzić się z tym, że na jakiś czas muszę odpuścić sport i różne plany życiowe, nie było to dla mnie łatwe, ale konieczne. Na szczęście już powoli wracam do normalnego funkcjonowania i aktywności sportowej pod okiem nowej trenerki – Kasi Gorlo – Olszewskiej.

Zmiany… Zmiany… Zmiany…

Po 4 latach pracy w mojej poprzedniej firmie postanowiłam coś zmienić. Dzięki temu zaczęłam fajną przygodę w Warszawie, do której się w czerwcu razem z piesełem przeprowadziliśmy Było to trochę na wariackich papierach, jak to zwykle u mnie. Ale na szczęście udało się wszystko ogarnąć (dzięki fantastycznym osobom, które mi w przeprowadzce pomogły).

W związku z zaleceniami musiałam mocno zwolnić i zmienić trochę tryb życia. Dlatego też “projekt doktorat” na chwilę obecną jest zawieszony. Jestem wdzięczna, że mogłam przez dwa lata studiować na Politechnice Gdańskiej, tam pracować i rozwijać się, bo dało mi to niesamowicie dużo. Jednak na chwilę obecną podjęłam decyzję o odroczeniu tego na czas nieokreślony.

Triathlon i co dalej

Na chwilę obecną wracam do biegania, po konsultacjach z moimi lekarzami postanowiłam powoli wracać do sportu i nie rzucać się na głęboka wodę. Wiem z czym w moim wypadku łączy się powrót do TRI dlatego daję sobie na to trochę więcej czasu. Doskonale sobie zdaję sprawę, że po takim czasie powrót na basen będzie wiązał się z pracą od praktycznie początku. Dlatego podjęłam decyzję, że na chwilę obecną skupiam się na bieganiu. Może w zimę dołączę do tego więcej jazdy na rowerze i zobaczę jak to będzie się układać.

Na dzisiaj to chyba tyle Tak więc trzymajcie mocno kciuki za mój powrót do sportu!

Artykuł Powroty nie takie łatwe… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Mamy drugą połowę stycznia, a ja wciąż odkładam napisanie podsumowania roku, czy opisania planów na 2022. Było kilka powodów tej sytuacji, koniec roku był dość “specyficzny”. Choroba wyłączyła mnie praktycznie z funkcjonowania na 3 tygodnie. Tak więc 2022 tak na prawdę rozpoczął się dla mnie po 10 stycznia. Oczywiście po 3 tygodnia na zwolnieniu powrót do pracy zawodowej i na uczelni nie należał do najłatwiejszych, ale jakoś musiałam dać radę

2021 w kilku słowach

Zastanawiając się jak podsumować ubiegły rok najchętniej powiedziałabym, że chciałabym o nim zapomnieć, był dość ciężki, ale mój wewnętrzny turbo optymista nie pozwala mi o nim myśleć tylko w ciemnych barwach. Było masa fajnych rzeczy, takich jak:

2022 – to jakie plany na najbliższe miesiące

Znam siebie i wiem, że raczej nie ma w moim przypadku opcji “Nowy Rok – Nowa Ja”. Dlatego staram się planować pewne główne cele, ale zostawić też opcje na zaskoczenie mnie przez to co ma do zaoferowania życie. W drugiej połowie ubiegłego roku, dość mocno wzięłam się za swoją dietę i zdrowie, co mam zamiar kontynuować w nadchodzących miesiącach. Widzę pozytywne efekty i mam nadzieję, że już na dobre pożegnałam się z pewnymi rzeczami. Powoli też wracam do treningów. Covidowa przerwa sprawiła, że praktycznie zaczynam ponownie od średniego poziomu, ale wiem, bo znam mój organizm, że dam radę. Wstępny plan startów ustalony, teraz tylko poczekam do końca lutego, żeby go zweryfikować. Na Politechnice pracy nie brakuje, ale powiem szczerze sprawia mi to ogromną frajdę więc się cieszę. A w firmie trzymamy kciuki za 2022 i to by móc wrócić z pewnymi aktywnościami jak przed 2020. Jest wiele wyzwań, ale ja to lubię i mam nadzieję, że znowu uda się zorganizować kilka fajnych projektów. Poza tym mam kilka celów osobistych i pewnie jak je zrealizuje to o nich powiem (Już takim typem osoby jestem, wolę siedzieć cicho i robić swoje, a dopiero po osiągnięciu danego celu o nim mówić).

Last but not least

Planów trochę jest, ale i jest ten związany z tą stroną. Wiem, wiem w ubiegłym roku bywało cieżko, nie pojawiało się tu za dużo treści, bo to był dość trudny dla mnie rok. Ale zrobię wszystko by w 2022 wrócić do regularnych wpisów. Mam nadzieję, że napisanie tego tu będzie poniekąd moim zobowiązaniem i nie będę chciała zawieść więc mobilizacja pełna

Artykuł Nowy Rok – Nowa Ja (chyba jednak nie bardzo ;) ) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Od kwietnia więcej jest przerw w realizacji planu niż wejścia w normalny rytm treningowy. To jest główna przyczyna mojego milczenia, bo za każdym razem kiedy po tygodniu lub dwóch przerwy mogę zacząć coś robić, moje problemy powracają. I za bardzo nawet nie mam jak napisać normalnego podsumowania miesiąca bo dni mijają a ja pomimo chęci nie mogę nic zrobić. W związku z tym, po okresie fajnej bazy w okresie zimowo-wiosennym bardzo szybko moja forma przy antybiotykoterapii leciała w dół. Jedyne co udało mi się ogarnąć, to obóz biegowy na przełomie czerwca i lipca oraz start na dystansie 1/4 w Bydgoszczy pod koniec sierpnia. Miałam jeszcze wystartować w Warszawie na 1/2 IM i w półmaratonie Krakowskim, ale w związku z pogorszeniem się sytuacji musiałam to wszystko odpuścić. Decyzja nie była łatwa, ale konieczna.

?What next?

Plan na najbliższe tygodnie jest prosty –> wrócić do pełni zdrowia i od listopada zacząć znowu przygotowania do kolejnego roku. Najważniejsze, że cele są już wyznaczone, wiem co bym chciała osiągnąć i wiem, że jestem w stanie to zrobić.

W tak zwanym między czasie jeszcze wpadnie na stronę wpis o starcie w Bydgoszczy i obozie biegowym na Suwalszczyźnie, dajcie mi tylko chwilkę

Artykuł Cicho…cichosza… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Treningi… co tam się podziało…

Do lutego treningi szły jak marzenie, był czas na wszystko, rower, bieganie, pływanie (tak, tak, też jestem członkiem Kadry Narodowej, więc mogłam spokojnie pływać kiedy zamykano baseny). Nawet rollowanie czy ćwiczenia wzmacniające były przeze mnie wykonywane dość regularnie. Niestety pod koniec lutego wrócił ból w stopie i zaczęła się znowu walka by go zniwelować. Dzięki mojemu fizjoterapeucie Jankowi problem dość szybko został zdiagnozowany i już po kilku sesjach myślałam, że to koniec problemów przed nadchodzącym sezonem. Niestety w połowie maja na moim udzie “wyrósł” dość spory ropień, który trzeba było usunąć chirurgicznie. To spowodowało, że do połowy maja na buty do biegania, rower czy strój kąpielowy mogę co najwyżej popatrzeć… Ale się nie poddaje. I wierzę mocno w to co ostatnio napisała mi na IG Kasia (@runtheworld)… “ja wrócę, Ty wrócisz, w końcu wszystkim nam zacznie sprzyjać los”! Tego właśnie się trzymam!

Studia… czyli sesja niejedno ma imię…

Za mną pierwsza sesja na studiach doktoranckich. Powiem tak, nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, bo w końcu to moja pierwsza sesja na studiach III stopnia. Jednak nie było, aż tak strasznie jak się mogłoby wydawać. Większość z zajęć na studiach miałam w formie online i tylko na jeden przedmiot musiałam dojeżdżać. Ja na razie powrót na uczelnie sprawia mi sporo satysfakcji i cieszę się, że wiele miesięcy temu podjęłam decyzje by kontynuować naukę. Ale też w związku z zajęciami i obowiązkami coraz częściej bywam w Gdańsku. (Choć pewnie byłabym jeszcze częściej lub na stałe, gdyby nie pandemia…) Ten semestr natomiast jest jeszcze bardziej intensywny bo ilość zajęć jest większa. Jednak ostatnie miesiące nauczyły mnie sprawnego zarządzania czasem, dobre organizacji pracy i efektywności. Choć wiem, że jeszcze sporo pracy przede mną.

Jak to będzie dalej…

Teraz przede mną jeszcze 3 tygodnie odpoczynku od treningu, chcę ten czas wykorzystać i skupić się na pracy i nauce, by w połowie maja intensywnie wrócić do przygotowań do sezonu. Bardzo bym chciała wystartować w zaplanowanych zawodach, ale jak będzie czas pokaże, po tych ostatnich przygodach już nie chcę się za bardzo na nic nastawiać… A Wam życzę zdrówka i realizacji celów

Do usłyszenia niebawem!!

Artykuł Crazy Time… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Podróże

Po dość intensywnym 2019 roku pod względem podróży służbowych i nie tylko i ten 2020 miał wyglądać podobnie. Rok rozpoczęłam podróżą do USA, a dokładnie do Atlanty, tydzień pracy i kilka dni wolnego na zwiedzanie pozwoliły mi odkryć okolice Atlanty i Tennessee. To były intensywne dni, sporo pracy, ale jeszcze będąc w Atlancie wiedziałam, że w kolejnym roku będę miała co zwiedzić (taki był plan, że w styczniu 2021 również będę miała targi w Atlancie, jest jak jest…US na razie musi poczekać…). Kolejne miesiące przynosiły znane nam wiadomości, moje loty dzień po dniu były anulowane… Amsterdam, Włochy, Nowy York, Niemcy, Kazachstan powiem szczerze, że początkowo myślałam (chyba jak wszyscy, że to potrwa może z 3-6 miesięcy i znowu będzie w miarę normalnie). Ale że nie łatwo zabić we mnie ducha podróżnika, podczas pierwszego lockdownu kiedy miałam 2 tygodnie urlopu podróżowałam sporo między kuchnia, dużym pokojem i tarasem oraz wychodziłam z piesełem na spacery 4-5 razy dziennie. Powiem szczerze, musiałam kilka rzeczy sobie przemyśleć i poukładać. Po prostu nie lubię zmian w moich planach, a te wyjazdowe często planuję ze sporym wyprzedzeniem. Jednak musze docenić sytuację jaką mieliśmy, dzięki niej miałam zdecydowanie więcej czasu na wyjazdy rowerowe po okolicy, każdy weekend spędzałam gdzieś na rowerze. Na przełomie maja i czerwca tydzień spędziłam w Kołobrzegu, potem lipiec i obóz biegowy na Suwalszczyźnie, kilka wyjazdów do Trójmiasta i powiem szczerze, że dzięki nawet takim krótkim wypadom mogłam zjeździć kawałek Polski. We wrześniu po ponad półrocznej przerwie wsiadłam do samolotu. Poleciałam na kilka dni z moim bratem do Londynu, bo zaczynał tam studia. To była dziwna podróż, w maseczkach, z zachowaniem bezpiecznej odległości, dezynfekcją itp. Przez te kilka dni mogłam w końcu pobiegać po jakimś fajnym miejscu, spędzić czas z Młodym i spotkać się ze znajomymi. Nie ukrywam, niesamowicie mi tego brakowało. I już zaczynałam planować przylot do Londynu w listopadzie i już zastanawiałam się gdzie by tu polecieć i co… Znowu UK zamknięte, druga fala, itp. Powiem jedno… Ja już bardzo bym chciała wrócić do podróżowania, do moich wyjazdów służbowych, zwiedzania świata i startów poza Polską. Ale na chwilę obecną postanowiłam za dużo nie planować. Poczekam dwa-trzy miesiące, zobaczymy co się wydarzy. Jestem optymistką, więc cicho wierzę, że niebawem będzie lepiej, nie tak jak przed pandemią, bo inaczej, ale będzie lepiej. W to wierzę!

Sport

2020 przyniósł kilka zmian w moich sportowych poczynaniach i sportowym życiu. Początek roku był intensywny, powrót po roztrenowaniu, fajne wejście w treningi do określonych celów. A było ich kilka między innymi półmaraton w Nowym Yorku w maju, 1/4 IM w Bydgoszczy, 1/2 IM w Kazachstanie w sierpniu i zakończenie sezonu półmaratonem w Katowicach oraz Biegiem Niepodległości na 10km. No cóż z całego kalendarza wyszły tylko dwa starty – 1/4IM w Katowicach i półmaraton w Katowicach. Niestety pandemia pokrzyżowała plany doskonalenia pływania – tak serio od marca do czerwca prawie nie pływałam. Natomiast nieskończone godziny spędziłam na rowerze. Tranażer stał się moją odskocznią, dość często jeździłam dwa razy dziennie, szczególnie podczas pierwszego lockdownu.

Co ważne cała sytuacja, zamknięcie nas w domach zmotywowała mnie do ogarnięcia mojego “trzeciego pokoju” – taki gościnny pokój z biurkiem i miejscem na książki. Postanowiłam przede wszystkim przejrzeć co tam jest, przemeblować go i stworzyć tam, a w sumie zorganizować w tej przestrzeni mini siłownie. Finalnie mogę powiedzieć, że siłownia już jest gotowa, pokój zmienił się nie do poznania, wyjechało z niego sporo rzeczy. To dalej mój pokój gościnny połączony z biurem i siłownią Dużo funkcji na niewielkiej przestrzeni ale mam wszystko czego potrzebuję do treningu (hmmm no może poza basenem, gdyby ktoś wymyślił jak go ogarnąć na tarasie to proszę śmiało pisać ).

Dzięki temu, że w mieszkaniu powstało miejsce specjalne do ćwiczeń w którym stoi nie tylko rower, bieżnia czy hantle, mam też miejsce do codziennych ćwiczeń. Dzień staram się rozpoczynać rozciąganiem i ćwiczeniami wzmacniającymi. Powiem szczerze myślałam, że zapału starczy mi na miesiąc, ale od prawie 9 staram się nie odpuszczać i weszło mi to w nawyk, za co wdzięczne są nie tylko moje nogi ale całe ciało.

Ponadto 2020 rok pozwolił mi na wyjazd na obóz biegowy na Suwalszczyznę. Był to bardzo fajny intensywny czas z genialnymi ludźmi. Kasia i Bartek, którzy organizowali obóz zrobili to świetnie, właśnie czegoś takiego oczekiwałam od obozu biegowego, był czas na trening, na wyjazd na coś słodkiego do Suwałk, na pływanie w jeziorze, rozmowy przy płatkach do późnych godzin i wspólne spędzanie czasu. (BTW jeśli ktoś by się zastanawiał nad takim obozem, szczerze polecam!!)

Biegowo ubiegły rok to była sinusoida – kiedy już widziałam fajny progres, zaczęłam biegać swoje przyplątała się kontuzja – rozcięgno podeszwowe, którego leczenie zajęło trochę czasu. Najważniejsze, że już mam to za sobą i powoli wracam do mocniejszego biegania.

Podobnie niestety było z pływaniem. Zamknięcie basenów i pauza od marca do czerwca, potem sezon na open water, prawda jest taka, że łapałam każda możliwą chwilę by coś popływać, czy do w jeziorze czy nad morzem. Od września wróciłam do zajęć z pływania, do treningów 3-4 razy w tygodniu no i niestety koniec grudnia przyniósł kolejne zamknięcie basenów. Mam nadzieję, że jednak za niedługo uda się cokolwiek wrócić do pływania, bo w końcu je polubiłam

Rower tym razem zostawiłam na koniec – był on najbardziej stabilny Po prostu robiłam swoje i jeździłam, sporo jeździłam. Pod koniec 2019 roku kupiłam rower czasowy więc pierwsze pół roku to było przyzwyczajanie się do niego na tranażerze w domu lub na tarasie. Od czerwca postanowiłam, że w każdy weekend będę jeździć gdzieś dalej na szosie, żeby wpadało ponad 100 km. Zjeździłam sporą cześć Śląska i Małopolski. Nie wiem ile przejechałam kilometrów w 2020 roku ale wiem, że ilość godzin spędzonych w siodełku to ponad 500

Studia

Tak, tak, 2020 rok przyniósł również zmianę w moim życiu pod względem rozpoczęcia studiów na Politechnice Gdańskiej. Żeby nie było, że podjęłam tą decyzję spontanicznie, to dodam, że myślałam o doktoracie od 2 roku magisterki i niejednokrotnie rozmawiałam o tym z wieloma osobami. Jednak sam pomysł o składaniu papierów na PG w Gdańsku to wynik rozmów na… obozie biegowym na Suwalszczyźnie Oczywiście myślałam również o uczelniach bliżej, ale chyba to co postawiło kropkę nad i w tym przypadku był fakt, że studia doktoranckie w Gdańsku są w całości w języku angielskim. Tak więc od listopada studiuje w Szkole Doktorskiej na Politechnice Gdańskiej i powoli realizuje moje cele krok po kroku

2020 – czy taki najgorszy?

Powiem Wam, tak na podsumowanie… Ten rok był dziwny, zweryfikował w moim życiu bardzo wiele. Ale pomimo wszystko dał mi masę radości, spełnienia i nauczył mnie sporo o sobie samej. Może nie spełniłam marzenia by polecieć do Nowego Yorku, Święta Wielkiej Nocy czy Bożego Narodzenia nie były w licznym gronie, czy też nie wystartowałam w zaplanowanych startach. Ale jeśli miałabym go oceniać to będę skupiać się na pozytywach tego roku… Miałam czas, coś czego mi niesamowicie brakowało w ostatnich miesiącach. Czas dla siebie, dla rodziny, dla pieseła, czas by poczytać, czas by zrobić porządek w życiu i w mieszkaniu, oraz na tarasie. Ponadto miałam czas i możliwość stworzenia tej strony co sprawiło mi niesamowitą radość! Doskonale zdaję sobie sprawę, że dla wielu z Was było to trudny rok, ale jeśli mogę cokolwiek radzić… Skupiajcie się na pozytywach, ja jeszcze bardziej tego uczyłam się w tym roku. Zawsze łatwiej jest wymienić 10 rzeczy negatywnych niż 10 rzeczy pozytywnych, ale to na nich warto się zatrzymać. Jak to mówi moja siostra…

Normalnie Ślivka ver 2.0.

Artykuł Rok 2020 – czy taki najgorszy… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Witam Cię na mojej stronie internetowej, na której będę chciała podzielić się z Tobą moimi pasjami.

Zapraszam Cię do mojego świata biegowo – triathlonowo – podróżniczo – zakręconego!

Sam wybierz co Ci najbardziej odpowiada

Do usłyszenia Ślivka  

Artykuł Zaczynamy! pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Artykuł Lifestyle pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.