Wyjazdowe wakacje – USA & CH

Wakacje minęły bardzo intensywnie. Z jednej strony sporo pracy, dużo treningów, ale też dwa dłuższe wyjazdy. Na przełomie lipca i sierpnia wraz z moją siostrą i jej mężem oraz naszą mamą wpadliśmy na chwilę – no trochę dłuższą chwilę do USA. W planach było odwiedzenie Massachusetts, skąd pochodzi Thomas i gdzie mieszka jego rodzina oraz krótki wypad do Nowego Jorku i spełnienie jednego z marzeń naszej mamy Zobaczenia Big Apple na własne oczy. Wyjazd wyszedł super! Fantastyczny czas z rodziną, 2 dni imprezy urodzinowej, zwiedzanie na maxa każdego dnia i wiele wiele więcej (o czym też tu przeczytacie niebawem ). Natomiast w drugiej części sierpnia w ramach prezentu urodzinowego sprawiłam sama sobie wyjazd na obóz biegowy do Szwajcarii Wyjazd organizowany przez Kasię i Bartka Olszewskich jak zawsze nie zawiodł. Niesamowite krajobrazy, dobre treningi no i ekipa (#101 rulezzzz) jednym słowem nie mogłam lepiej spędzić swoich urodzin i dni po. O obozie zdecydowanie popełnię jeszcze kilka słów bo do napisania i opowiedzenia jest sporo. Choć może najlepszym jego podsumowaniem będzie fakt, że w 2024 również chcę jechać do St. Moritz.

Szybka dyszka czyli zejście poniżej 50 min w biegu na 10 km

Nie ukrywam, mój powrót do biegania i ogólnie aktywności nie przyszedł wybitnie łatwo, tu szczególnie Kasia (moja trenerka) wie ile nas kosztowało przepracowanie mojego nastawienia do biegania i wysiłku, moich obaw i różnych problemów. Ale po kilku próbach zrobiłyśmy to (dosłownie bo to Kasia prowadziła mnie podczas całego biegu) na 2. Nice To Fit You Warszawskiej Dyszce, organizowanej przy Maratonie Warszawskim. Trasa biegu do wybitnie prostych nie należała, ale zrobiłyśmy to – 49:34 to mój najlepszy wynik od powrotu do biegania. Ale tu wiem, że niebawem mogę ten wynik poprawić

Cracovia Półmaraton

Nie długo po Warszawskiej 10 przyszedł czas na mój główny bieg w sezonie czyli rozprawienie się z półmaratonem, tu padło na Kraków, jako że miasto znam, nocleg zorganizowany podobnie jak kibice (na trasie nie zabrakło moich rodziców oraz Anki i Thomasa). To był chyba najprzyjemniejszy bieg w moim życiu. Serio. Od początku do końca czułam się dobrze, biegło mi się bardzo przyjemnie. Choć jak to ja musiałam rano ponarzekać na zimno i chłód. Cały bieg poszedł dokładnie tak jak był zaplanowany dzięki temu na mecie niesamowicie cieszyłam się z wyniku 01: 49:46. Choć co ciekawe jakoś nie kalkulowałam w głowie co i jak (chyba też pierwszy raz w życiu), po prostu biegłam swoje! I to oddało na końcu Cieszę się bo szczerze mówiąc wiele zależało od tego biegu. Szczególnie w mojej głowie. Dzięki temu że do końca cisnęłam i walczyłam o fajny wynik wiem, że moja głowa znowu weszła na tory – nie marudź, rób swoje!

Tyle na dzisiaj niebawem trochę więcej i bardziej w szczegółach o tym co ostatnio w trawie piszczy Stay tuned!

Artykuł Sezon 2023 – czas podsumowań pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Idea WFL

Wings for Life World Run to w 100% bieg charytatywny. Całość opłaty rejestracyjnej jest przekazywana na cel, którym są badania nad rdzeniem kręgowym i pomóc w leczeniu urazów rdzenia. Środki na ten cel zbierane są również przed i w trakcie całego eventu, bo można wspierać zawodników wpłacając pieniądze np. za każdy przebiegnięty kilometr.

Wszyscy razem

W biegu WFL można wziąć udział na dwa sposoby – zapisując się na bieg w jednej z lokalizacji (w Polsce bieg odbywa się w Poznaniu) lub biec wraz z aplikacją. Co ważne bieg zaczyna się dla wszystkich o tej samej porze, bez względu na miejsce (w Poznaniu bieg startuje o 13.00, w Auckland w Australii o 21.00, a w Mexico City 05.00 czasu lokalnego). Nie ważne czy biegniesz w jednej z lokalizacji w zorganizowanym biegu czy biegniesz z aplikacja, wszyscy biegacze o tej samej porze ruszają przed siebie. Samochód – meta natomiast rusza po 30 minutach. W tym biegu nie chodzi o dystans, nie chodzi o bicie rekordów – to raczej event, który pokazuje nam, że fantastycznie jest się włączyć w działania charytatywne wspólnie. Niektórzy startują całymi rodzinami, inni spacerują, jeszcze inni biegną dość daleko, na odległość ponad 40km.W tegorocznej już dziesiątej edycji biegu wystartowało ponad 206 tysięcy osób na całym świecie. A dzięki zbiórce środków finansowych zebrano 5.6 mln €.

Mój WFL

W tym roku i ja postanowiłam wziąć udział w Wings for Life w Poznaniu. Nie powiem bo zapisy na bieg, które odbywały się w listopadzie dość szybko zostały zamknięte. W Polsce rejestracja na bieg stacjonarny wyprzedał się bardzo szybko bo chyba w 2 godziny. Na szczęście udało mi się zapisać (tu podziękowania dla Natalii z https://zkawanaszlak.pl/) i móc spokojnie przygotowywać się na majowy bieg. Z Natalią i Maciejem też postanowiliśmy razem spędzić ten weekend, dzięki temu łącząc przyjemne z pożytecznym Więc już w sobotę pojechaliśmy do Poznania by tam wspólnie odebrać pakiety i przygotować się do niedzielnego biegu

Biegniemy dla tych którzy nie mogą

Sobotni odbiór pakietów poszedł nam bardzo sprawnie, a po nim szybka kolacja – jestem tradycjonalistką więc dla mnie pizza na dzień przed zawodami to praktycznie rytuał, którego nie odpuszczam. W niedziele po śniadaniu i spokojnym poranku razem z Natalią ruszyłyśmy na start, choć powiem szczerze było zimno… Bardzo zimno, aż tak że rozważałam czy biec w kurtce czy “tylko” w długim rękawie. Rozgrzewka z NBRC na szczęście trochę pomogła. I punktualnie o 13.00 pierwsi biegacze ruszyli na trasę. Niestety tutaj było trochę zamieszania i pomimo tego, że byłam w drugiej fali start zajął trochę czasu. Oraz pierwsze dwa kilometry nie były najprzyjemniejsze. Wąskie gardło by przebiec poza teren Międzynarodowych Targów Poznańskich, sporo ludzi, którzy szli, więc w głowie na szybko liczyłam ile już stracę na samym początku. Cel na ten bieg był prosty – tak twierdziła moja trenerka Kasia – 20 km. Atmosfera biegu była fantastyczna. Masa ludzi dopingujących podczas biegu. Ale to co mnie urzekło niesamowicie to ilość osób z niepełnosprawnościami startujący na wózkach inwalidzkich czy o kulach i to co biegacze oraz kibice robili – bili im brawo i wiwatowali na ich cześć. Takie coś niesie! Po dwóch specyficznych kilometrach biegło mi się całkiem fajnie – zrobiło mi się w miarę ciepło, trasa była przyjemna i noga w miarę podawała. Finalnie meta – samochód którym kierował Adam Małysz dogoniła mnie na 16 km.

A po biegu…

A po biegu, był czas radości, wspólnych zdjęć no i radosnego powrotu. I tu powiem, że organizatorzy zrobili to bardzo sprawnie, czekał na nas autobus a w nim folia i woda, potem przesiadka na tramwaj i dalej już do miasteczka WFL. Po powrocie na teren Międzynarodowych Targów Poznańskich dostaliśmy medale, coś do picia i w sumie zaczęliśmy patrzeć na końcówkę biegu który nadal trwał. Transmisja była na żywo więc wiedzieliśmy jak wygląda sytuacja nie tylko w Poznaniu ale i na świecie. Co ciekawe to właśnie Polka Katarzyna Szkoda wygrała nie tylko w Polsce ale i na świecie pokonując 55km. Zwyciężył Japończyk Jo Fukuda, który przebiegł 69 km, a drugi na świecie a pierwszy w Polsce był Dariusz Nóżyński (68,39km).

Jeśli po przeczytaniu tego tekstu chciałbyś dowiedzieć się więcej na temat Wings for Life World Run wpadnij na stronę https://www.wingsforlifeworldrun.com/pl

To co widzimy się za rok 5 maja ??

Artykuł Wings for Life WorldRun 2023 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Zawirowania zdrowotne

Jak już tu pisałam, początek roku był dość słaby zdrowotnie. Szczerze chcę jak najbardziej zapomnieć o tym co się działo w pierwszej połowie roku z moim zdrowiem. Jednak to co jest najważniejsze. Udało się wszystko ogarnąć, ustabilizować i wrócić do normalnego funkcjonowania. Trzymam kciuki, żeby w tym 2023 roku kolejne kontrole pokazywały, że wszystko jest ok i mogę spokojnie funkcjonować i trenować. Bo nie ukrywam dla mnie był to bardzo ciężki czas. Każdy kto mnie zna wie, że moim “bufforem bezpieczeństwa” jest sport. I od wielu lat uważam, że 10 km biegu pozwala poukładać sobie bardzo wiele.

Praca, przeprowadzka i PhD

Moje problemy zdrowotne dały mi trochę czasu na zastanowienie się co dalej z moim życiem zawodowym. Po 4 latach w jednej firmie, pandemii, zmianach w organizacji i moim zmęczeniu pracą, postanowiłam coś zmienić. Pomimo tego, że lubiłam to co robię, wiedziałam, że chcę iść dalej i się rozwijać. Dlatego zaczęłam się zastanawiać co dalej, w którym kierunku iść, co sprawia mi największą frajdę w pracy. Ku mojemu zaskoczeniu udało mi się dość sprawnie znaleźć nowe miejsce pracy. W związku z tym czekała mnie zmiana nie tylko pracy, ale też i miejsca zamieszkania. Choć od wielu lat Gdańsk był moim wymarzonym miejsce do życia, nie udało mi się tam znaleźć pracy. Super oferta pojawiła się natomiast w Warszawie. Tym sposobem pod koniec maja z Ralphem spakowaliśmy nasze rzeczy (których kurcze jest dość sporo) i przenieśliśmy się do Warszawy Dzięki niesamowitemu wsparciu już 1 czerwca zaczynając nową prace miałam też wynajęte mieszkanie. Taki by spokojnie pomieścić moje rowery, bieżnie, milion książek no i Ralpha ze swoim dobytkiem (zabawkami bez których nie wyobraża sobie życia ). A co z doktoratem skoro przeniosłam się do Warszawy. Tu stety-niestety musiałam podjąć decyzję o odpuszczeniu na ten moment tego tematu. Nie powiem, że to była łatwa decyzja. Ale zawirowania zdrowotne pokazały mi, że nie mogę aż tyle rzeczy robić. Że muszę znaleźć więcej czasu na odpoczynek. Ale jak to moja przyjaciółka, była promotorka mi powiedziała – doktorat nie zając, jak będziesz chciała to go zrobisz. Więc zobaczymy co w tym temacie przyniesie przyszłość

Sportowy 2022

Aj chciałabym tu napisać, że sportowo rok 2022 był genialny, udało mi się przebiec XXXX km oraz zrobić życiówkę na półmaratonie, 1/2 i 1/4 IM. Ale tak napisać nie mogę. Sportowo to był szczególny rok bo w pierwszej połowie ilość moich treningów była znikoma, choć powinnam powiedzieć, że prawie żadna. Pod koniec 2021, czyli przed rozpoczęciem zmagań zdrowotnych trenowałam ok 15 godzin tygodniowo. Chyba nie skłamie jeśli powiem, że przez pierwsze 7 miesięcy 2022 moja średnia to było ok 2-3h, z czego znakomita większość to były ćwiczenia wzmacniające, rozciąganie i delikatne truchtanie. Co zabawne przy tej ogromnej ilości treningów przebiegłam w maju półmaraton – ale to bardziej siłą woli i dlatego, że był to mój wymarzony Brooklyn Half w Nowym Jorku.

Na szczęście druga połowa roku okazała się bardziej łaskawa. Zaczęłam znowu coś bardziej biegać Chodzić na treningi New Balance Run Club z Kasią i Bartkiem. No i wróciłam do trenowania z trenerem – Kasią. To był raczej spokojny powrót do biegania i widzę ile czeka mnie pracy nie tylko na treningach, ale szczególnie z moim mentalem. Bo muszę znowu uwierzyć, że ja mogę szybko biegać, a nie wciskać hamulec awaryjny co chwilę. Nie ukrywam, że liczę mocno, że 2023 przyniesie dużo sportowych wyzwań. Cele i plany wstępne są, wierzę że będę mogła je zrealizować krok po kroku.

Podróże – małe i duże

Wyjazdowo poprzedni rok mogę uznać za udany. Choć w związku ze zmianą pracy przestałam latać służbowo, ilość odwiedzonych krajów czy lotów samolotem nie jest tak duża jak w 2019 roku. Na szczęście udało mi się złapać trochę oddechu i wyjechać na wakacje przed rozpoczęciem nowej pracy czy kilka weekendów i tym sposobem odwiedzić nie tylko znajomych w Polsce ale i za granicą

• Niemcy (jeszcze służbowo) i chyba tym sposobem zjechałam prawie cały ten kraj
• USA – Nowy Jork oraz Waszyngton
• Francja – Paryż
• UK – Londyn

Obiecuję, że w najbliższych tygodnia nadrobię wpisy z wyjazdów

2022 i co dalej…

Szczerze nazywam rok 2022 rokiem zmian, bo wiele się zmieniło. Ktoś stojąc z boku powie, tak zmieniło się sporo przeprowadziłaś się, zmieniłaś pracę, otoczenie. Ale chyba to co najważniejsze to zmieniłam się mocno ja, moje podejście do życia, do pracy, do sportu. Zdecydowanie więcej dbam o siebie, o czas na odpoczynek, o relacje na których mi zależy. Nauczyłam się odpuszczać tam gdzie trzeba i nie robić rzeczy na siłę.

Lubiłam siebie z przed tej zmiany, ale szczerze, lubię siebie jeszcze bardziej teraz.

To co 2023 czekam na to co przyniesiesz, wiem, że będzie ciekawie, życiowo, zawodowo, sportowo i wyjazdowo! I am waiting for you!

Artykuł 2022 – thank you and goodbye pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Szczerze ostatnie miesiące na tyle mnie zmęczyły, że nie miałam ani weny ani ochoty nic tu pisać.

Obiecuję nadrobić – bo kilka zaległych wpisów w głowie jest i są i takie które po prostu obiecałam napisać.

Gdzie byłam kiedy mnie nie było?

Jak wiecie, lub nie początek roku był ciężki zdrowotnie, w związku z tym, że już to za mną nie będę się rozwodzić co się działo. Bo najważniejsze jest, że już jest wszystko dobrze i właśnie tego się bardzo mocno trzymam.

Niestety musiałam zdecydowanie ograniczyć wszelką aktywność i pogodzić się z tym, że na jakiś czas muszę odpuścić sport i różne plany życiowe, nie było to dla mnie łatwe, ale konieczne. Na szczęście już powoli wracam do normalnego funkcjonowania i aktywności sportowej pod okiem nowej trenerki – Kasi Gorlo – Olszewskiej.

Zmiany… Zmiany… Zmiany…

Po 4 latach pracy w mojej poprzedniej firmie postanowiłam coś zmienić. Dzięki temu zaczęłam fajną przygodę w Warszawie, do której się w czerwcu razem z piesełem przeprowadziliśmy Było to trochę na wariackich papierach, jak to zwykle u mnie. Ale na szczęście udało się wszystko ogarnąć (dzięki fantastycznym osobom, które mi w przeprowadzce pomogły).

W związku z zaleceniami musiałam mocno zwolnić i zmienić trochę tryb życia. Dlatego też “projekt doktorat” na chwilę obecną jest zawieszony. Jestem wdzięczna, że mogłam przez dwa lata studiować na Politechnice Gdańskiej, tam pracować i rozwijać się, bo dało mi to niesamowicie dużo. Jednak na chwilę obecną podjęłam decyzję o odroczeniu tego na czas nieokreślony.

Triathlon i co dalej

Na chwilę obecną wracam do biegania, po konsultacjach z moimi lekarzami postanowiłam powoli wracać do sportu i nie rzucać się na głęboka wodę. Wiem z czym w moim wypadku łączy się powrót do TRI dlatego daję sobie na to trochę więcej czasu. Doskonale sobie zdaję sprawę, że po takim czasie powrót na basen będzie wiązał się z pracą od praktycznie początku. Dlatego podjęłam decyzję, że na chwilę obecną skupiam się na bieganiu. Może w zimę dołączę do tego więcej jazdy na rowerze i zobaczę jak to będzie się układać.

Na dzisiaj to chyba tyle Tak więc trzymajcie mocno kciuki za mój powrót do sportu!

Artykuł Powroty nie takie łatwe… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Treningi

Drugi tydzień wprowadzający czyli jeszcze w miarę spokojne bieganie. Szczerze, miałam trochę obaw jak to wszystko będzie wyglądać po ostatnich perypetiach zdrowotnych. Ale… Nie jest źle i praca idzie do przodu Finalnie wybiegałam 42 km, które raczej nie sprawiły mi większych problemów. Dalej zostaję przy schemacie : 1x szybkość, 1x podbiegi, 1x long, 2x easy. Zobaczymy co z tego wyjdzie w kolejnych tygodniach, bo i prędkości będą rosnąć i ilość pokonywanych kilometrów. Najważniejsze na chwilę obecną dla mnie jest fakt, że organizm dobrze reaguje. Tętno nie szaleje na treningach, a zmęczenie nie jest mordercze więc nie mam problemu z regeneracją.

Ćwiczenia

Tu niestety muszę się uderzyć w piersi Kiedy w środę i piątek chciałam brać się za ćwiczenia coś pilnego wypadło. No i jak to u mnie… Jak odwlekę to potem już ciężko wcisnąć coś w dzień i moja motywacja mocno spada. Więc nauczka dla mnie… Dobrze planować i nie przekładać ćwiczeń na później, na wieczór itp.

Dieta

Zdecydowanie nie był to idealny czas z moją dietą Spotkanie ze znajomymi w weekend – tak się złożyło, że akurat piątek, sobota i niedziela wpadły mega intensywne na spotkaniach na mieście. Tak więc wpadła pizza, wpadł makaron, aż boje się pomyśleć co będzie w Poznaniu Znając ekipę, która tam będzie nie obędzie się bez czegoś słodkiego czy dobrego obiadu. Na szczęście bez względu na weekendowe grzeszki” dalej utrzymuję moją zasadę jedzenia warzyw i kiszonek. Nie jestem na żadnej restrykcyjnej diecie, ale widzę, że jak jem odpowiednio to jednak regeneracja i power na kolejny trening jest.

Poznań – ale że po co ?

Tak, tak, niedziela w Poznaniu Pociągiem, jeden dzień, spokojny wypad. Po co? To proste w niedzielę w Poznaniu organizowane są zawody na 10 km – Rekordowa Dycha. Tym razem ja na dychę nie startuję, ale jadę kibicować moim znajomym. To świetna okazja dla naszej ekipy z obozu biegowego z Kasią i Bartkiem, żeby się spotkać. (Postaram się ogarnąć wpis o obozie na dniach ;)). Ostatnia taka okazja miała miejsce w Warszawie, kiedy to część ekipy biegła maraton, inni półmaraton, a jeszcze inni krótsze dystans. Tym razem jest dyszka – się będzie łatwiej kibicować

Dobra ja powoli kończę, bo dojeżdżam do Poznania a Wam życzę dobrego dnia i kolejnego tygodnia!

Artykuł Brooklyn Half – przygotowania (tydzień 2) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Pytanie czy w 12 tygodni mogę sensownie się przygotować – moim zdaniem tak, ale jak zwykle życie pokaże co i jak. Z mojej strony zrobię wszystko by stanąć na starcie przygotowana najlepiej jak się da.

Treningi

Na razie musiałam zacząć spokojnie, dlatego pierwsze dwa tygodnie po przerwie, to bardziej bieganie na wyczucie i sprawdzenie gdzie jestem. W tym tygodniu wpadło 5 fajnych jednostek: trzy spokojne rozbiegania, jeden trening szybkościowy no i moje ulubione podbiegi. W sumie w tym tygodniu przebiegłam 38 km. Mało? Dużo? Sama nie wiem, tyle wyszło z mojego planu i nie ukrywam były to dobre treningi. Ja na razie pogoda za oknem nie do końca sprzyja, więc większość treningów wykonywałam na bieżni. Jeśli ktoś jeszcze mnie nie zna wystarczająco dobrze to może się zdziwić, ale ja lubię “chomikować”. A już wybitnie gdy za oknem pomimo pięknego słońca jest 0 stopni, max 2…

Ćwiczenia

Tak, jak postanowiłam, w moje przygotowania włączyłam też ćwiczenia. Z jednej strony rozciąganie po każdym treningu, ale też “ćwiczenia dla biegaczy”. Szczerze jest to rzecz nad którą muszę mocno popracować, bo trenując triathlon przeważnie brakowało na to czasu. Jednak tym razem nie chcę za łatwo dać za wygraną. W tym tygodniu wpadły 3 sesje “ćwiczeń dla biegaczy”, po których miałam kurczę niezłe zakwasy. Docelowo chciałabym włączyć rozciąganie i rollowanie oraz kilka ćwiczeń po każdym treningu biegowym oraz 3-4 sesje tygodniowo poświęcone tylko ćwiczeniom. Czy ten plan wypali dowiemy się całkiem niedługo

Dieta

W diecie w ostatnim czasie za wiele nie chcę zmieniać. To, co od pewnego czasu zastosowałam to codzienne jedzenie kiszonek i sporej porcji warzyw (400g/dzień). Szczerze uważam to za game changer jeśli chodzi o pracę moich jelit i poprawę samopoczucia. Na lekkie zejście z wagi jeszcze przyjdzie czas. Na tym etapie skupiam się bardziej na jakościowym jedzeniu i tyle.

Next steps

Przede mną drugi tydzień wprowadzający w trening, zaplanowanych jest 5 treningów, tylko w związku z weekendowymi planami muszę nimi lekko pożąglować, żeby wszystko się spięło. Trzymajcie kciuki i zapraszam na relacje w kolejną niedzielę.

PS. Dajcie znać jeśli macie konkretne pytania czy chcielibyście o czymś przeczytać

Artykuł Brooklyn Half – przygotowania (tydzień 1) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Mamy drugą połowę stycznia, a ja wciąż odkładam napisanie podsumowania roku, czy opisania planów na 2022. Było kilka powodów tej sytuacji, koniec roku był dość “specyficzny”. Choroba wyłączyła mnie praktycznie z funkcjonowania na 3 tygodnie. Tak więc 2022 tak na prawdę rozpoczął się dla mnie po 10 stycznia. Oczywiście po 3 tygodnia na zwolnieniu powrót do pracy zawodowej i na uczelni nie należał do najłatwiejszych, ale jakoś musiałam dać radę

2021 w kilku słowach

Zastanawiając się jak podsumować ubiegły rok najchętniej powiedziałabym, że chciałabym o nim zapomnieć, był dość ciężki, ale mój wewnętrzny turbo optymista nie pozwala mi o nim myśleć tylko w ciemnych barwach. Było masa fajnych rzeczy, takich jak:

2022 – to jakie plany na najbliższe miesiące

Znam siebie i wiem, że raczej nie ma w moim przypadku opcji “Nowy Rok – Nowa Ja”. Dlatego staram się planować pewne główne cele, ale zostawić też opcje na zaskoczenie mnie przez to co ma do zaoferowania życie. W drugiej połowie ubiegłego roku, dość mocno wzięłam się za swoją dietę i zdrowie, co mam zamiar kontynuować w nadchodzących miesiącach. Widzę pozytywne efekty i mam nadzieję, że już na dobre pożegnałam się z pewnymi rzeczami. Powoli też wracam do treningów. Covidowa przerwa sprawiła, że praktycznie zaczynam ponownie od średniego poziomu, ale wiem, bo znam mój organizm, że dam radę. Wstępny plan startów ustalony, teraz tylko poczekam do końca lutego, żeby go zweryfikować. Na Politechnice pracy nie brakuje, ale powiem szczerze sprawia mi to ogromną frajdę więc się cieszę. A w firmie trzymamy kciuki za 2022 i to by móc wrócić z pewnymi aktywnościami jak przed 2020. Jest wiele wyzwań, ale ja to lubię i mam nadzieję, że znowu uda się zorganizować kilka fajnych projektów. Poza tym mam kilka celów osobistych i pewnie jak je zrealizuje to o nich powiem (Już takim typem osoby jestem, wolę siedzieć cicho i robić swoje, a dopiero po osiągnięciu danego celu o nim mówić).

Last but not least

Planów trochę jest, ale i jest ten związany z tą stroną. Wiem, wiem w ubiegłym roku bywało cieżko, nie pojawiało się tu za dużo treści, bo to był dość trudny dla mnie rok. Ale zrobię wszystko by w 2022 wrócić do regularnych wpisów. Mam nadzieję, że napisanie tego tu będzie poniekąd moim zobowiązaniem i nie będę chciała zawieść więc mobilizacja pełna

Artykuł Nowy Rok – Nowa Ja (chyba jednak nie bardzo ;) ) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Od kwietnia więcej jest przerw w realizacji planu niż wejścia w normalny rytm treningowy. To jest główna przyczyna mojego milczenia, bo za każdym razem kiedy po tygodniu lub dwóch przerwy mogę zacząć coś robić, moje problemy powracają. I za bardzo nawet nie mam jak napisać normalnego podsumowania miesiąca bo dni mijają a ja pomimo chęci nie mogę nic zrobić. W związku z tym, po okresie fajnej bazy w okresie zimowo-wiosennym bardzo szybko moja forma przy antybiotykoterapii leciała w dół. Jedyne co udało mi się ogarnąć, to obóz biegowy na przełomie czerwca i lipca oraz start na dystansie 1/4 w Bydgoszczy pod koniec sierpnia. Miałam jeszcze wystartować w Warszawie na 1/2 IM i w półmaratonie Krakowskim, ale w związku z pogorszeniem się sytuacji musiałam to wszystko odpuścić. Decyzja nie była łatwa, ale konieczna.

?What next?

Plan na najbliższe tygodnie jest prosty –> wrócić do pełni zdrowia i od listopada zacząć znowu przygotowania do kolejnego roku. Najważniejsze, że cele są już wyznaczone, wiem co bym chciała osiągnąć i wiem, że jestem w stanie to zrobić.

W tak zwanym między czasie jeszcze wpadnie na stronę wpis o starcie w Bydgoszczy i obozie biegowym na Suwalszczyźnie, dajcie mi tylko chwilkę

Artykuł Cicho…cichosza… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Treningi… co tam się podziało…

Do lutego treningi szły jak marzenie, był czas na wszystko, rower, bieganie, pływanie (tak, tak, też jestem członkiem Kadry Narodowej, więc mogłam spokojnie pływać kiedy zamykano baseny). Nawet rollowanie czy ćwiczenia wzmacniające były przeze mnie wykonywane dość regularnie. Niestety pod koniec lutego wrócił ból w stopie i zaczęła się znowu walka by go zniwelować. Dzięki mojemu fizjoterapeucie Jankowi problem dość szybko został zdiagnozowany i już po kilku sesjach myślałam, że to koniec problemów przed nadchodzącym sezonem. Niestety w połowie maja na moim udzie “wyrósł” dość spory ropień, który trzeba było usunąć chirurgicznie. To spowodowało, że do połowy maja na buty do biegania, rower czy strój kąpielowy mogę co najwyżej popatrzeć… Ale się nie poddaje. I wierzę mocno w to co ostatnio napisała mi na IG Kasia (@runtheworld)… “ja wrócę, Ty wrócisz, w końcu wszystkim nam zacznie sprzyjać los”! Tego właśnie się trzymam!

Studia… czyli sesja niejedno ma imię…

Za mną pierwsza sesja na studiach doktoranckich. Powiem tak, nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, bo w końcu to moja pierwsza sesja na studiach III stopnia. Jednak nie było, aż tak strasznie jak się mogłoby wydawać. Większość z zajęć na studiach miałam w formie online i tylko na jeden przedmiot musiałam dojeżdżać. Ja na razie powrót na uczelnie sprawia mi sporo satysfakcji i cieszę się, że wiele miesięcy temu podjęłam decyzje by kontynuować naukę. Ale też w związku z zajęciami i obowiązkami coraz częściej bywam w Gdańsku. (Choć pewnie byłabym jeszcze częściej lub na stałe, gdyby nie pandemia…) Ten semestr natomiast jest jeszcze bardziej intensywny bo ilość zajęć jest większa. Jednak ostatnie miesiące nauczyły mnie sprawnego zarządzania czasem, dobre organizacji pracy i efektywności. Choć wiem, że jeszcze sporo pracy przede mną.

Jak to będzie dalej…

Teraz przede mną jeszcze 3 tygodnie odpoczynku od treningu, chcę ten czas wykorzystać i skupić się na pracy i nauce, by w połowie maja intensywnie wrócić do przygotowań do sezonu. Bardzo bym chciała wystartować w zaplanowanych zawodach, ale jak będzie czas pokaże, po tych ostatnich przygodach już nie chcę się za bardzo na nic nastawiać… A Wam życzę zdrówka i realizacji celów

Do usłyszenia niebawem!!

Artykuł Crazy Time… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Obóz biegowy – ale po co?

Na to pytanie chyba każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Dla mnie ważne było by ktoś z innej perspektywy spojrzał na moje treningi, ponadto chciałam wyjechać gdzieś poza miasto, więc Suwalszczyzna była idealną dla mnie opcją. No i jeszcze jeden aspekt, chciałam spędzić trochę czasu z ludźmi, którzy mają podobna pasje do mnie. I tu chyba powinnam wspomnieć, że na obozie poziom treningów, intensywność, wszystko było dostosowane do każdego uczestnika, dzięki temu, mogłam też biegać na swoim poziomie i nie czuć się przytłoczona, że inni biegają szybciej/wolniej.

Obóz biegowy – czyli jak to wygląda?

Sam obóz zorganizowany przez Kasię i Bartka był świetnie zorganizowany. Sporo czasu na trening, jeszcze więcej na rozmowy (nie tylko o bieganiu), ale też masa czasu wolnego, na zwiedzanie okolicy, sprawdzanie lokalnej kuchni czy po prostu czytanie książek. Jak dla mnie układ idealny Ale do brzegu… Poranki na obozie to tak zwany rozruch, lekki bieg, ćwiczenia czyli coś co pomagało się rozbudzić przed śniadaniem. Później śniadanie, czas na spokojną kawę, pogaduchy czy po prostu relaks. No i tu przeważnie przychodził czas na trening główny. W zależności od dnia wyglądało to bardzo różnie, Kasia i Bartek starali się nam pokazać tak naprawdę każdy możliwy rodzaj treningu. Były podbiegi, biegaliśmy na stadionie, był long. Jednym słowem misz masz, który pozwolił też mi poukładać w głowie akcenty treningowe i zobaczyć jakie są moje słabe/mocne strony. Po południu na obozie z Olszewskimi natomiast to był albo trening uzupełniający (oj jak bardzo przeze mnie niedoceniany), rollowanie. Zaś wieczory upływały nam na wykładach merytorycznych, omawianiu treningów, pogaduchach, no i uzupełnianiu kalorii (w moim przypadku codziennie wjeżdzały płatki z mlekiem;)). Podsumowując obóz to był mix treningu bardzo urozmaiconego, wiedzy merytorycznej, jedzenia i spędzania czasu ze świetnymi ludźmi.

Obóz biegowy – dla kogo?

Obóz organizowany przez Kasię i Bartka moim zdaniem jest dla każdego (no, powiedzmy dla każdego, kto coś biega). Poziom treningów jest dostosowany do każdego uczestnika indywidualnie. Nie ważne czy biegasz 6:00 min/km czy 3:30 czy przygotowujesz się do maratonu czy też biegasz rekreacyjnie i to moim zdaniem było ogromnym atutem tego obozu. Ponadto sam obóz poza walorami sportowymi to także świetna okazja spotkania fantastycznych ludzi, którzy podzielają Wasze pasje. Więc jeśli cokolwiek biegasz, chciałbyś to może zweryfikować, rozwinąć się, zobaczyć trening z innej perspektywy, no i poznać osoby podzielające Twoją pasję to obóz biegowy jest zdecydowanie dla Ciebie.

Obóz biegowy – co mi dał?

Po pierwsze pomógł mi w codziennym treningu. Poukładałam sobie w głowie jak powinien wyglądać mój trening, a w sumie pokazał, że powinnam się jeszcze bardziej skupić na treningu uzupełniającym i rollowaniu. Po drugie pozwolił mi poznać fantastycznych ludzi, którzy podzielają moją pasję i pomimo wielu różnic szczególnie wieczorne rozmowy nie miały końca. Po trzecie pozwolił mi odpocząć, przez tydzień spędzić trochę czasu na Suwalszczyźnie no i odkryć nowe smaki (może nie będę tu mówić o lodach i ciastkach ;)). No i efektem ubocznym tego obozu była moja decyzja o pójściu na doktorat na Politechnikę Gdańską, bo to tam poznałam Magdę, która opowiedziała mi coś więcej o uczelni i powrocie na uczelnie!

Obóz biegowy – czy polecam?

Niech najlepszą moją rekomendacją będzie fakt, że w tym roku ponownie wybieram się na obóz. Podobnie jak w 2020 będę na Suwalszczyźnie z Kasią i Bartkiem Olszewskim, bo widzę jak wiele mi ten obóz dało. Dla mnie to był świetny tydzień – połączenie treningu, fantastycznych rozmów i świetnego czasu na Północy Polski. I szczerze mówiąc już nie mogę się doczekać przełomu czerwca i lipca Więc jeśli się zastanawiasz nad obozem to z całego serca mogę ten polecić (o ile są jeszcze miejsca). Więcej informacji o obozie znajdziecie na stronie Kasi i Bartka.

Artykuł Obóz biegowy 2020 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.