…

Tak wiem, niektórzy z Was pomyślą, przecież pojechała na misje i powinnam tam pracować, a nie podróżować. Cóż, jak każdy, tak i ja podczas pobytu w Boliwii miałam czas wolny oraz urlopy i tak starałam się planować moją pracę by móc zobaczyć jak najwięcej się da. Początkowo zwiedzałam okolicę Conception – czyli tereny gdzie mieszkałam, jeżdżąc z księżmi na wioski czy biegając po okolicznych drogach. Z czasem te moje podróże zaczęły być trochę dalsze, w główniej mierze były one połączeniem odpoczynku, zwiedzania i odwiedzin u misjonarzy więc powiem szczerze – nie było czasu na nudę. Samochód, motocykl, łódka, samolot, autobus, rower… Tak to chyba wszystkie środki lokomocji, którymi przez dwa lata spędzone w Boliwii podróżowałam i powiem szczerze – było warto!

Conception

Początki mojego “podróżowania” po Boliwii zaczęły się oczywiście od najbliższej okolicy czyli miasta w którym przez dwa lata mieszkałam. Początkowo były to albo wyjazdy z misjonarzami na pobliskie wioski, albo moje samodzielne zwiedzanie na nogach, a dokładnie podczas porannych treningów biegowych. Tu może powiem, że dość spore zainteresowanie budziła w środku Boliwii biała dziewczyna biegająca w kierunku buszu, ale prawda jest taka, że wiedziałam gdzie biegnę i czułam się bardzo bezpieczna. Kiedy po pół roku zostałam posiadaczką motocykla Suzuki DR 650 moje podróże stały się bardziej odległe. Mogłam zobaczyć więcej w regionie Conception, dojechać na bardziej odległe wioski czy wybrać się bez większego problemu do Santa Cruz (większego miasta, by zrobić zakupy).

Beni – Trinidad

Beni czyli region na północy Boliwii – niesamowity pod względem fauny i flory. Powiem szczerze, że byłam zachwycona jadąc i podziwiając niesamowitą zieleń w kierunku Trinidad. Wypad na Beni był połączony z odwiedzeniem Ojca Paschalisa – franciszkanina, który mieszał wcześniej w Conception, więc się znaliśmy. Ponadto opuszczając Trinidad mogłam pierwszy raz pojeździć po prawdziwym off-road i przeprawiać się przez rzeki, kanały itp.

La Paz

O ile wypad do Beni to nie aż tak daleka droga bo cały wyjazd zajął nam 4 dni. Tak wypad do La Paz to jednak większa wyprawa – 800 km oraz adaptacja do wysokości – samo La Paz znajduje się na wysokości 3600-4100 m.n.p.m. ale wcześniej trzeba przejechać przez regiony usytuowane jeszcze wyżej. W samym La Paz byłam kilka razy, raz samolotem, dwa razy samochodem i dwa razy motocyklem. Powiem szczerze, za każdym razem coś innego udało mi się tam zobaczyć. La Paz jest stolicą administracyjną, to siedziba rządu Boliwii, jednak stolicą konstytucyjną jest Sucre. Chyba każdy kto przyjeżdża do La Paz na początku ma problem z aklimatyzacją, oddychaniem i niesamowitym zmęczeniem. Tu z pomocą przychodzą tabletki rozrzedzające krew/herbata z liści coki albo 2-3 dni spokojnego czasu by się przyzwyczaić. Niesamowite wrażenie robi sam wjazd do miasta z innego położonego na wysokości ponad 4000 m.n.p.m czyli El Alto, skąd widać niesamowitość tego miasta. Do “centrum” La Paz prowadzi szeroka droga po zboczu góry, która wiedzie przez całe miasto. Wszystkie budowle są usytuowane w dość specyficzny sposób i znajdują się jedna na drugiej. Co może zaskoczyć turystów poza transportem taksówkami czy autobusami, po La Paz można przemieszczać się podróżując…kolejką górską. Dokładnie taką jaką można spotkać w Austrii czy Włoszech. Co warto zobaczyć w La Paz to na pewno plac i kościół świętego Franciszka, Plac Murillo , przy którym znajduje się budynek rządu Boliwii czy Bazylika Nuestra Senora de La Paz. Chyba każdy kto wybiera się do tego miasta słyszał również o targu czarownic, na którym można znaleźć dosłownie wszystko, kropelki na sen, ziółka na potencje czy płody lam… No cóż Boliwijczycy to ludzie mocno wierzący we wszelkie zabobony, wierzenia ludowe itp. Jak każde większe miasto La Paz bywa również niebezpieczne, dlatego warto uważać na siebie i nie prowokować niepotrzebnych sytuacji.

Droga śmierci

Droga Śmierci to jedno z wielu popularnych miejsc w Boliwii, niesamowicie turystycznych. Jednak obecnie droga ta jest zamknięta dla ruchu samochodów, zarówno osobowych, jak i ciężarowych i autobusów. Dzisiaj jedyny sposób by ją przejechać to wybranie dwóch kółek – roweru lub motocykla. W związku z tym, że fanką rowerowych wycieczek jestem od wielu lat nie wyobrażałam sobie, żeby nie skorzystać z okazji i nie zjechać Drogą Śmierci. Powiem szczerze doświadczenie jest genialne bo zjazd zaczyna się na wysokości ponad 4000 m.n.p.m a kończy się w tropiku, około 1500 m.n.p.m. Jak mam być szczera uważam, że jest to jedna z fajniejszych przygód, które miałam w Boliwii i tak naprawdę każdy średnio wysportowany człowiek jest w stanie sobie poradzić. Nie trzeba być, ani kolarzem, ani trenować 5 razy w tygodniu by zaserwować sobie to świetne wyzwanie.

Salar de Uyuni

Salar de Uyuni to jak mam być szczera moje ulubione miejsce w Boliwii, choć temperatura tutaj nie rozpieszcza, wysokość przypomina o sobie dość mocno, nie wspominając już o ostrym powietrzu, w którym czuć sól, to jest to jedno z najpiękniejszych miejsc, które widziałam. Salar de Uyuni to największe solnisko na ziemi, to wyschnięte solne jezioro, którego powierzchnia przekracza 10 tysięcy metrów kwadratowych. Powierzchnia Salaru jest tak płaska że różnica wzniesień wynosi jedynie 41. Na Salar miałam okazję wybrać się kilkukrotnie i za każdym razem byłam zachwycona i tym surowym krajobrazem i cmentarzyskiem pociągów i samą jazdą po Salarze (powiem tak dość łatwo można się tam zgubić, bo cały horyzont zajmuje tylko biel). To także genialne miejsce do robienia zdjęć i kilka fajnych sesji udało nam się ze znajomymi zrobić. Osobiście polecam 3 dniową wycieczkę organizowaną przez wiele lokalnych firm. Jej koszt to ok 100$ – 2 noclegi, w tym jeden w solnym hotelu, wyżywienie, przewodnika i przejazd nie tylko przez Salar ale również po okolicznych lagunach. Moim zdaniem pomimo mocnej komercjalizacji takich wycieczek jest ona warta ceny i doświadczenia. O ile sami bez większych problemów wjedziemy na sam Salar o tyle wjazd w okolice lagun już bywa problematyczny.

…A to jeszcze nie koniec…

Starałam się w tym wpisie przybliżyć Wam najważniejsze, najciekawsze miejsca w Boliwii, ale jak wiecie, Boliwia to duży kraj i nie da się w jednym wpisie opisać wszystkie ciekawe miejsca. Dlatego dzisiaj zostawię Was z lekkim niedosytem i obiecuje że niebawem pojawi się jeszcze wpis o tak zwanym ŚlivkasTrip – zdradzę tylko, że moja siostra Ania przyjechałam do mnie do Boliwii i przez 3 tygodnie mogłyśmy zwiedzić nie tylko SantaCruz, Conception czy La Paz, ale ruszyłyśmy również do Peru ale o tym już niebawem

Artykuł Bolivia – co warto zobaczyć pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Zapraszam Cię dzisiaj do pierwszej części opowieści o mojej przygodzie w tym kraju…

Misje – a co to takiego…

Przed wyjazdem do Boliwii miałam fajną pracę, raczej ustabilizowane życie, przyjaciół i wszystko co tak po ludzku człowiekowi jest potrzebne do funkcjonowania. Ale od kilku lat gdzieś po mojej głowie chodził pomysł wyjazdu na misje. Miałam jakieś wewnętrzne przekonanie, że powinnam pomagać innym. Oczywiście mogłam zaangażować się w pracę w Domu Dziecka czy w schronisku dla bezdomnych zwierząt, ale jakoś moją głowę zaprzątał wyjazd do odległego kraju i praca z dzieciakami i ewangelizacja. W 2013 roku po wielu miesiącach podjęłam decyzję, że po powrocie z Brazylii z wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży zrezygnuję z pracy i od września rozpocznę w Warszawie przygotowania do wyjazdu na misje. Moim pierwotnym planem był wyjazd do Afryki, miłam tam nie tylko pracować z dzieciakami, ale też pomaga w tamtejszym szpitalu, co bardzo mi odpowiadało. Niestety w październiku w Republice Środkowoafrykańskiej wybuchła wojna, w innych częściach Afryki również robiło się coraz mniej bezpiecznie i tym sposobem dowiedziałam się, że mogę jechać, ale do Ameryki Południowej. Powiem szczerze, że nie była to łatwa zmiana dla mnie, musiałam zacząć uczyć się hiszpańskiego, zamiast francuskiego, no i w sumie nie wiedziałam cały czas gdzie pojadę (jeśli chodzi o RCA to tam miałam konkretną placówkę do której miałam jechać, wiedziałam co będę potencjalnie robić itp.), i tak w sumie było do kwietnia 2014. Przez cały rok przygotowywałam się do wyjazdu, wysyłałam maile i szukałam miejsca dla siebie, kiedy praktycznie już zrezygnowałam z wyjazdu i stwierdziłam, że to chyba jednak nie dla mnie, odpisał do mnie bp Antonii z Wikariatu Apostolskiego Nuflo de Chavez z Boliwii i tym sposobem we wrześniu 2014 rozpoczęłam moją pracę w Boliwii.

Misje – a co tam się robi…

Większość osób, kiedy mówię, że pracowałam w Boliwii na misjach nie bardzo rozumie o co chodzi. Kiedy przyjechałam do Boliwii wiedziałam, że moja praca z jednej strony będzie polegać na wspieraniu tamtejszego Biskupa w pracy w kurii, a dokładniej mówiąc zajmowałam się rozliczaniem projektów, szukaniem nowych sposobów dofinansowania różnych inicjatyw jak budowy czy kształcenie. Ponadto sporo czasu spędzałam z dzieciakami, pracowałam z dzieciakami podczas zajęć z różnymi grupami oraz jeździłam (choć początkowo biegałam na wioski). Zamieszkałam w Conception – stolicy wikariatu, na północnym wschodzie Boliwii, jedyne 300 km od Santa Cruz. Conception to miejscowość w której jest kościół – katedra oraz kaplice dojazdowe i wioski (bardzo dużo wiosek), na które trzeba dojechać z katechezą czy mszą świętą. Tak więc większość moich dni dzieliłam na pracę z dzieciakami, pracę przy cyferkach w kurii i wyjazdach po wikariacie. Z jednej strony nie mogłam się nudzić, ale powiem szczerze, że bywało niełatwo. Początki mojej pracy były trudne, szczególnie, że nie umiałam się przyzwyczaić do panującego w tym regionie klimatu – 40 stopni w dzień, 30 w nocy i wilgotność ok 100%. Ale z kolejnymi miesiącami było coraz lepiej i si∂ do tego po prostu przyzwyczaiłam… na tyle że do dzisiaj lubię ciepło i w zimę strasznie cierpię w Polsce.

Misje – ludzie

Jadąc do Boliwii nie znałam tam nikogo, nie wiedziałam z kim będę pracować. Czy poznam tam sympatycznych ludzi, czy mnie polubią. Miałam obawy jak chyba każdy, kto robi pewnie krok w nieznane. Tylko, że jakoś nie mam przed tym żadnych lęków. Stwierdzam, że zawsze jakoś to będzie i staram się raczej nastawiać do wszystkiego optymistycznie. Tak i było w przypadku poznawania ludzi w Boliwii. Z jednej strony już na samym początku mogłam poznać innych misjonarzy, czyli księży, siostry zakonne oraz osoby takie jak ja czyli osoby świeckie pracujące na misjach, a z drugiej strony mogłam poznać typowych boliwijczyków. Miłym zaskoczeniem było dla mnie, że dość sporą liczbę w naszym regionie stanowili polscy misjonarze i to z nimi miałam przez te dwa lata najlepszy kontakt. Choć z Conception, gdzie mieszkałam do polskich misjonarzy miałam “jedyne” 150 km to starałam się raz w tygodniu, bądź raz na dwa tygodnie podjechać do nich i się spotkać czy to w San Ramon, San Julian czy w Santa Cruz, robiąc przy okazji zakupy

Jeśli chodzi o Boliwijczyków, to od samego początku miałam możliwość spotkać otwartych ludzi, którzy sprawili, że dość szybko poczułam się jak u siebie. Czy to nasza kucharka, czy Lici z którą prowadziłam zajęcia, czy nauczyciele w szkole, czy dzieciaki wszyscy byli niesamowicie otwarci i dawali mi do zrozumienia, że cieszą się, że przyjechałam. Oczywiście nie było tak, że z wszystkimi i zawsze się dogadywałam, bywały między nami różnice kulturowe czy bariery językowe (jak to ja na początku żartowałam mój łamany hiszpański powodował czasem śmieszne sytuacje), ale chyba najważniejsze było to, że wszyscy się staraliśmy jakoś dogadać. Powiem szczerze, że kiedy rozmawiałam z innymi misjonarzami często mówili, że Boliwijczycy są raczej zamknięci w sobie i dopiero kiedy kogoś poznają bliżej to się zaprzyjaźniają, nie wiem jak chyba nie doświadczyłam tego w naszym regionie. Owszem widziałam tą różnicę, kiedy pojechałam w góry, czy to do Aiquile czy do La Paz, tam ludzie zdecydowanie inaczej się zachowywali, ale w naszym wikariacie było naprawdę sympatycznie.

Co mnie bardzo ujęło od początku to ubiór, dość łatwo można było w Boliwii zobaczyć z jakiego regionu dana osoba pochodzi, szczególnie dotyczyło to kobiet… Może kojarzycie zdjęcia z La Paz gdzie kobiety mają swoje meloniki i kolorowe suknie oraz wielokolorowe chusty? Tak strój raczej występują w górach, na nizinach, gdzie upały jednak dają w kość kobiety ubierają się “normalnie”, choć również podczas większych uroczystości zakładają regionalne stroje czyli sukienki, ale bardziej przewiewne Jeśli chodzi o mężczyzn no co mam tu dużo mówić, poza karnawałem, kiedy się przebierają na parady, panowie raczej wyglądają tak jak na całym świecie Może dodam jeszcze jedno, włosy… kobiety mają grube czarne warkocze, raczej nie obcinają włosów (i tu dodam tylko jak ja wyglądałam kiedy przyjechałam do Boliwii – krótkie włosy – takie serio krótkie, blond i jasna karnacja – że tak powiem trudno było mnie przeoczyć ), natomiast mężczyźni mają kruczo czarne włosy i co ciekawe nie łysieją…

Dzisiaj na tym skończę moją opowieść o Boliwii, ale to jeszcze nie koniec

Za tydzień będę chciała Wam coś jeszcze pokazać z tego niesamowitego kraju więc zapraszam

Artykuł Bolivia vol 1. pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Artykuł Podróże pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.