Idea WFL

Wings for Life World Run to w 100% bieg charytatywny. Całość opłaty rejestracyjnej jest przekazywana na cel, którym są badania nad rdzeniem kręgowym i pomóc w leczeniu urazów rdzenia. Środki na ten cel zbierane są również przed i w trakcie całego eventu, bo można wspierać zawodników wpłacając pieniądze np. za każdy przebiegnięty kilometr.

Wszyscy razem

W biegu WFL można wziąć udział na dwa sposoby – zapisując się na bieg w jednej z lokalizacji (w Polsce bieg odbywa się w Poznaniu) lub biec wraz z aplikacją. Co ważne bieg zaczyna się dla wszystkich o tej samej porze, bez względu na miejsce (w Poznaniu bieg startuje o 13.00, w Auckland w Australii o 21.00, a w Mexico City 05.00 czasu lokalnego). Nie ważne czy biegniesz w jednej z lokalizacji w zorganizowanym biegu czy biegniesz z aplikacja, wszyscy biegacze o tej samej porze ruszają przed siebie. Samochód – meta natomiast rusza po 30 minutach. W tym biegu nie chodzi o dystans, nie chodzi o bicie rekordów – to raczej event, który pokazuje nam, że fantastycznie jest się włączyć w działania charytatywne wspólnie. Niektórzy startują całymi rodzinami, inni spacerują, jeszcze inni biegną dość daleko, na odległość ponad 40km.W tegorocznej już dziesiątej edycji biegu wystartowało ponad 206 tysięcy osób na całym świecie. A dzięki zbiórce środków finansowych zebrano 5.6 mln €.

Mój WFL

W tym roku i ja postanowiłam wziąć udział w Wings for Life w Poznaniu. Nie powiem bo zapisy na bieg, które odbywały się w listopadzie dość szybko zostały zamknięte. W Polsce rejestracja na bieg stacjonarny wyprzedał się bardzo szybko bo chyba w 2 godziny. Na szczęście udało mi się zapisać (tu podziękowania dla Natalii z https://zkawanaszlak.pl/) i móc spokojnie przygotowywać się na majowy bieg. Z Natalią i Maciejem też postanowiliśmy razem spędzić ten weekend, dzięki temu łącząc przyjemne z pożytecznym Więc już w sobotę pojechaliśmy do Poznania by tam wspólnie odebrać pakiety i przygotować się do niedzielnego biegu

Biegniemy dla tych którzy nie mogą

Sobotni odbiór pakietów poszedł nam bardzo sprawnie, a po nim szybka kolacja – jestem tradycjonalistką więc dla mnie pizza na dzień przed zawodami to praktycznie rytuał, którego nie odpuszczam. W niedziele po śniadaniu i spokojnym poranku razem z Natalią ruszyłyśmy na start, choć powiem szczerze było zimno… Bardzo zimno, aż tak że rozważałam czy biec w kurtce czy “tylko” w długim rękawie. Rozgrzewka z NBRC na szczęście trochę pomogła. I punktualnie o 13.00 pierwsi biegacze ruszyli na trasę. Niestety tutaj było trochę zamieszania i pomimo tego, że byłam w drugiej fali start zajął trochę czasu. Oraz pierwsze dwa kilometry nie były najprzyjemniejsze. Wąskie gardło by przebiec poza teren Międzynarodowych Targów Poznańskich, sporo ludzi, którzy szli, więc w głowie na szybko liczyłam ile już stracę na samym początku. Cel na ten bieg był prosty – tak twierdziła moja trenerka Kasia – 20 km. Atmosfera biegu była fantastyczna. Masa ludzi dopingujących podczas biegu. Ale to co mnie urzekło niesamowicie to ilość osób z niepełnosprawnościami startujący na wózkach inwalidzkich czy o kulach i to co biegacze oraz kibice robili – bili im brawo i wiwatowali na ich cześć. Takie coś niesie! Po dwóch specyficznych kilometrach biegło mi się całkiem fajnie – zrobiło mi się w miarę ciepło, trasa była przyjemna i noga w miarę podawała. Finalnie meta – samochód którym kierował Adam Małysz dogoniła mnie na 16 km.

A po biegu…

A po biegu, był czas radości, wspólnych zdjęć no i radosnego powrotu. I tu powiem, że organizatorzy zrobili to bardzo sprawnie, czekał na nas autobus a w nim folia i woda, potem przesiadka na tramwaj i dalej już do miasteczka WFL. Po powrocie na teren Międzynarodowych Targów Poznańskich dostaliśmy medale, coś do picia i w sumie zaczęliśmy patrzeć na końcówkę biegu który nadal trwał. Transmisja była na żywo więc wiedzieliśmy jak wygląda sytuacja nie tylko w Poznaniu ale i na świecie. Co ciekawe to właśnie Polka Katarzyna Szkoda wygrała nie tylko w Polsce ale i na świecie pokonując 55km. Zwyciężył Japończyk Jo Fukuda, który przebiegł 69 km, a drugi na świecie a pierwszy w Polsce był Dariusz Nóżyński (68,39km).

Jeśli po przeczytaniu tego tekstu chciałbyś dowiedzieć się więcej na temat Wings for Life World Run wpadnij na stronę https://www.wingsforlifeworldrun.com/pl

To co widzimy się za rok 5 maja ??

Artykuł Wings for Life WorldRun 2023 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Maraton Warszawski i Warszawska Dycha

W ostatni weekend w Warszawie coroczne święto biegowe – Maraton Warszawski i jego imprezy towarzyszące – biegi dla dzieci oraz pierwszy raz w tym roku zorganizowana Warszawska Dycha.

Nie ukrywam, że przez ostatnie miesiące brakowało mi nie tylko aktywności, ale też, i to chyba przede wszystkim atmosfery około zawodów.

Po konsultacji z moją trenerką Kasią postanowiłyśmy, że pobiegnę w biegu na 10 km, ale raczej z nastawieniem by zobaczyć co i jak. Nie powiem, z jednej strony start w zawodach mega mnie cieszył, ale też stresował.

Kto biega w takie zimno…

Niedziela rano – zimno. Ja, jak to ja ubrana, jakby było minus 10 stopni. Długie spodnie, kurtka puchowa, czapka zimowa. No wyglądałam jak turysta na zwiedzaniu Kopalni Soli w Wieliczce, a nie jak osoba, która ma startować za chwilę w biegu. Rozgrzewka, trochę ćwiczeń, a mi nadal zimno. No cóż taki mój urok. Na szczęście przed startem udało się jeszcze spotkać znajomych z obozu biegowego – Elizę, Anię i Jarka, który startowali w sztafecie maratońskiej. Na początek o 9 rusza Maraton Warszawski, po nim start Warszawskiej Dychy. Tak więc maraton ruszył, ja zrobiłam jeszcze kilka ćwiczeń byłam gotowa do startu. Założenie było bardzo proste – pobiec i zobaczyć gdzie jestem. Jednak tak łatwo z Panią Trener nie ma więc usłyszałam że poniżej 50 minut powinno być…

Run Ślivka Run

Start… jest dobrze, biegnę swoje. Dookoła sporo osób, biegnę w grupie na 50 minut, bo czuję się dobrze. Pierwszy kilometr spokojnie. Dalej pamiętam jak wszyscy mówili – szybka trasa cały czas z górki… No chyba nie wbiegali na te wiadukty co my, na ale. Do 5 kilometra wszystko idzie dobrze, tempo 5:05, bieg pod kontrolą. Już myślę, że od 7 km zacznę lekko przyspieszać. I kiedy ta myśl przeszła mi przez głowę wzięłam łyk wody (może by nie robić antyreklamy nie będę wspominać marki – choć na bank w życiu jej nie kupię…). Woda, która jest zmineralizowana i w odczuciu lekko gazowana powoduje, że się zakrztuszam. Jezutku… I to jak… Może tu oszczędzę szczegółów następnych 2 minut postoju. Ale skomentuje to jednym słowem było fatalnie. Po przerwie zaczynam lekko biec, ale samopoczucie dość średnie. Nogi jeszcze coś biegną, ale głowa odpuszcza. Wiem, że na 50 minut nie mam żadnych szans.

Dobiegam do mety i z jednej strony jestem mega szczęśliwa, bo atmosfera biegu, bo samopoczucie przez pierwsze 5 km. Z drugiej strony wynik, który mnie nie zadowala i świadomość, że gdyby nie ta woda poszłoby znacznie lepiej. No cóż lekcja na przyszłość.

Sądzę, że komentarz Kasi po biegu idealnie trafia w punkt – “pierwsze śliwki robaczywki”

NBRC – strefa kibica

Po biegu wiedziałam, że chcę jeszcze pokibicować maratończykom, sporo znajomych stanęło na lini startu. Na 34 kilometrze, przy ostatnim mocnym podbiegu na trasie ustawiliśmy się z ekipą New Balance Run Club. Były żelki, był izotonik, była muzyka (Eye of Tiger które leciało chyba z 10 razy). Było to co najbardziej lubię w kibicowaniu, zdzieranie gardła i dopingowanie tych, którzy dają z siebie wszystko na trasie biegu. (Tu chciałam przeprosić wszystkich, którzy chcieli mnie zabić gdy krzyczałam, że to ostatni podbieg na trasie). Ale to było dokładnie to uczucie, którego w ostatnich miesiącach mi brakowało.

Po dwóch godzinach kibicowania mam zdarte gardło, zrobione dodatkowe 8000 kroków i ból pleców od machania flagą NBRC. Ale jedno jest pewne. Było warto!

Raz jeszcze dzięki Ekipo NBRC za mega doping, Kasia & Bartek za zorganizowanie punktu i świetną zabawę! Kibicowanie z Wami to super FUN!

Artykuł Warszawska Dycha – pierwszy start od miesięcy… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Treningi

Drugi tydzień wprowadzający czyli jeszcze w miarę spokojne bieganie. Szczerze, miałam trochę obaw jak to wszystko będzie wyglądać po ostatnich perypetiach zdrowotnych. Ale… Nie jest źle i praca idzie do przodu Finalnie wybiegałam 42 km, które raczej nie sprawiły mi większych problemów. Dalej zostaję przy schemacie : 1x szybkość, 1x podbiegi, 1x long, 2x easy. Zobaczymy co z tego wyjdzie w kolejnych tygodniach, bo i prędkości będą rosnąć i ilość pokonywanych kilometrów. Najważniejsze na chwilę obecną dla mnie jest fakt, że organizm dobrze reaguje. Tętno nie szaleje na treningach, a zmęczenie nie jest mordercze więc nie mam problemu z regeneracją.

Ćwiczenia

Tu niestety muszę się uderzyć w piersi Kiedy w środę i piątek chciałam brać się za ćwiczenia coś pilnego wypadło. No i jak to u mnie… Jak odwlekę to potem już ciężko wcisnąć coś w dzień i moja motywacja mocno spada. Więc nauczka dla mnie… Dobrze planować i nie przekładać ćwiczeń na później, na wieczór itp.

Dieta

Zdecydowanie nie był to idealny czas z moją dietą Spotkanie ze znajomymi w weekend – tak się złożyło, że akurat piątek, sobota i niedziela wpadły mega intensywne na spotkaniach na mieście. Tak więc wpadła pizza, wpadł makaron, aż boje się pomyśleć co będzie w Poznaniu Znając ekipę, która tam będzie nie obędzie się bez czegoś słodkiego czy dobrego obiadu. Na szczęście bez względu na weekendowe grzeszki” dalej utrzymuję moją zasadę jedzenia warzyw i kiszonek. Nie jestem na żadnej restrykcyjnej diecie, ale widzę, że jak jem odpowiednio to jednak regeneracja i power na kolejny trening jest.

Poznań – ale że po co ?

Tak, tak, niedziela w Poznaniu Pociągiem, jeden dzień, spokojny wypad. Po co? To proste w niedzielę w Poznaniu organizowane są zawody na 10 km – Rekordowa Dycha. Tym razem ja na dychę nie startuję, ale jadę kibicować moim znajomym. To świetna okazja dla naszej ekipy z obozu biegowego z Kasią i Bartkiem, żeby się spotkać. (Postaram się ogarnąć wpis o obozie na dniach ;)). Ostatnia taka okazja miała miejsce w Warszawie, kiedy to część ekipy biegła maraton, inni półmaraton, a jeszcze inni krótsze dystans. Tym razem jest dyszka – się będzie łatwiej kibicować

Dobra ja powoli kończę, bo dojeżdżam do Poznania a Wam życzę dobrego dnia i kolejnego tygodnia!

Artykuł Brooklyn Half – przygotowania (tydzień 2) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Pytanie czy w 12 tygodni mogę sensownie się przygotować – moim zdaniem tak, ale jak zwykle życie pokaże co i jak. Z mojej strony zrobię wszystko by stanąć na starcie przygotowana najlepiej jak się da.

Treningi

Na razie musiałam zacząć spokojnie, dlatego pierwsze dwa tygodnie po przerwie, to bardziej bieganie na wyczucie i sprawdzenie gdzie jestem. W tym tygodniu wpadło 5 fajnych jednostek: trzy spokojne rozbiegania, jeden trening szybkościowy no i moje ulubione podbiegi. W sumie w tym tygodniu przebiegłam 38 km. Mało? Dużo? Sama nie wiem, tyle wyszło z mojego planu i nie ukrywam były to dobre treningi. Ja na razie pogoda za oknem nie do końca sprzyja, więc większość treningów wykonywałam na bieżni. Jeśli ktoś jeszcze mnie nie zna wystarczająco dobrze to może się zdziwić, ale ja lubię “chomikować”. A już wybitnie gdy za oknem pomimo pięknego słońca jest 0 stopni, max 2…

Ćwiczenia

Tak, jak postanowiłam, w moje przygotowania włączyłam też ćwiczenia. Z jednej strony rozciąganie po każdym treningu, ale też “ćwiczenia dla biegaczy”. Szczerze jest to rzecz nad którą muszę mocno popracować, bo trenując triathlon przeważnie brakowało na to czasu. Jednak tym razem nie chcę za łatwo dać za wygraną. W tym tygodniu wpadły 3 sesje “ćwiczeń dla biegaczy”, po których miałam kurczę niezłe zakwasy. Docelowo chciałabym włączyć rozciąganie i rollowanie oraz kilka ćwiczeń po każdym treningu biegowym oraz 3-4 sesje tygodniowo poświęcone tylko ćwiczeniom. Czy ten plan wypali dowiemy się całkiem niedługo

Dieta

W diecie w ostatnim czasie za wiele nie chcę zmieniać. To, co od pewnego czasu zastosowałam to codzienne jedzenie kiszonek i sporej porcji warzyw (400g/dzień). Szczerze uważam to za game changer jeśli chodzi o pracę moich jelit i poprawę samopoczucia. Na lekkie zejście z wagi jeszcze przyjdzie czas. Na tym etapie skupiam się bardziej na jakościowym jedzeniu i tyle.

Next steps

Przede mną drugi tydzień wprowadzający w trening, zaplanowanych jest 5 treningów, tylko w związku z weekendowymi planami muszę nimi lekko pożąglować, żeby wszystko się spięło. Trzymajcie kciuki i zapraszam na relacje w kolejną niedzielę.

PS. Dajcie znać jeśli macie konkretne pytania czy chcielibyście o czymś przeczytać

Artykuł Brooklyn Half – przygotowania (tydzień 1) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

“Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana”

Szczerze słowa Heraklita już mi się lekko dobijają czkawką. Koniec roku był wyzwaniem, początek nie był łatwy, Covid zrobił swoje nie tylko fizycznie ale i psychicznie. Przyszedł luty, zaczęłam treningi (który to raz zaczynałam przygotowania do sezonu 2022, już nie liczę) no i niestety znowu się rozwaliło.

Szpital, badania, konsultacje i decyzja – więcej odpoczynku, mniej sportu. Ale na chwilę obecną “pacjent będzie funkcjonował w miarę normalnie”.

Skoro nie triathlon to co?

Lekarze na chwilę obecną są zgodni, mogę dalej ćwiczyć, ale mam ograniczyć ilość i intensywność treningów. Dlatego mogąc wybrać jedną dyscyplinę, którą mogę uprawiać padło na bieganie. W sumie od biegania wiele w moim życiu się zaczęło, więc logicznym jest powrót do samego biegania. Oczywiście to nie jest tak, że teraz zostaje emerytem, będę tylko odpoczywać i chodzić na spacery, ale muszę kontrolować pewne parametry.

Projekt RBC Brooklyn Half

Chyba nie byłabym sobą gdybym nie wyznaczyła sobie jakiegoś celu. Tak, tak ja jestem tym typem osoby, która jak coś robi to musi mieć cel. Uwielbiam je sobie wyznaczać, realizować i cieszyć się nie tylko procesem, ale też finalnym wynikiem. Dlatego planuje mój sezon startowy do przodu. Wiem, wiem pandemia i różne sytuacje pokazują nam, że w obecnych czasach nie ma co planować, ale ja po prostu dzięki planowaniu czuję się bezpiecznie.

Project PBC BHM – co to takiego?

Na początku 2020 roku (czyli przed oficjalnym rozpoczęciem pandemii) udało mi się zapisać na półmaraton w Nowym Jorku. Moim marzeniem od wielu lat był ten właśnie bieg. W sumie wiem dlaczego – moim ogromnym marzeniem od dziecka jest odwiedzić NY. Później sytuacja się mocno zmieniła i oczywiście bieg w 2020 zostało odwołany. Czekałam na maj 2021, ale i tym razem nie było mi dane pobiec. Dlatego teraz cieszę się, że ponownie udało się zapisać i jest spora szansa, że uda mi się pobiec w NY. Nie mówię, że na 100% ale znowu zrobię wszystko by być przygotowana. Bieg już za 12 tygodni więc może czasu nie jest za wiele.

Jaki mam plan

Plan na najbliższe tygodnie jest dość prosty – trenować, przygotować głowę i mieć z tego fun. Tylko i aż tyle. Jeśli chodzi o treningi biegowe to jak na razie będzie ich 4-5 tygodniowo. Ponadto będę chciała przyłożyć się do ćwiczeń – szczególnie tych, za którymi nie do końca przepadam, ale wiem, że dają efekty. PS. Kasia (@runtheworld) przygotowała w lutym mega zestaw i wiem że będę się nimi katować W sumie już zaczęłam i zakwasy dają mi w kość. Ale “step by step”.

Poza tym chcę tu dość regularnie pisać Wam o przygotowaniach – postanowiłam wrzucać cotygodniowe raporty z placu boju (czyt. moich przygotowań). Jednym słowem możecie przyjrzeć się przygotowaniom zwykłego amatora do półmaratonu. Wpisy będą podzielone nie tylko na przygotowanie jedynie od strony biegu, ale też wszystkiego dookoła. A dla mnie będzie też mega motywacją by realizować plan i pisać tu do Was.

Ok już nie przynudzam dłużej, lecę coś pobiegać, a by bądźcie ze mną w najbliższe 12 tygodni. Serdecznie Was do tego zapraszam!

Artykuł Marzec, marzec co mi dasz? pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Obóz biegowy – ale po co?

Na to pytanie chyba każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Dla mnie ważne było by ktoś z innej perspektywy spojrzał na moje treningi, ponadto chciałam wyjechać gdzieś poza miasto, więc Suwalszczyzna była idealną dla mnie opcją. No i jeszcze jeden aspekt, chciałam spędzić trochę czasu z ludźmi, którzy mają podobna pasje do mnie. I tu chyba powinnam wspomnieć, że na obozie poziom treningów, intensywność, wszystko było dostosowane do każdego uczestnika, dzięki temu, mogłam też biegać na swoim poziomie i nie czuć się przytłoczona, że inni biegają szybciej/wolniej.

Obóz biegowy – czyli jak to wygląda?

Sam obóz zorganizowany przez Kasię i Bartka był świetnie zorganizowany. Sporo czasu na trening, jeszcze więcej na rozmowy (nie tylko o bieganiu), ale też masa czasu wolnego, na zwiedzanie okolicy, sprawdzanie lokalnej kuchni czy po prostu czytanie książek. Jak dla mnie układ idealny Ale do brzegu… Poranki na obozie to tak zwany rozruch, lekki bieg, ćwiczenia czyli coś co pomagało się rozbudzić przed śniadaniem. Później śniadanie, czas na spokojną kawę, pogaduchy czy po prostu relaks. No i tu przeważnie przychodził czas na trening główny. W zależności od dnia wyglądało to bardzo różnie, Kasia i Bartek starali się nam pokazać tak naprawdę każdy możliwy rodzaj treningu. Były podbiegi, biegaliśmy na stadionie, był long. Jednym słowem misz masz, który pozwolił też mi poukładać w głowie akcenty treningowe i zobaczyć jakie są moje słabe/mocne strony. Po południu na obozie z Olszewskimi natomiast to był albo trening uzupełniający (oj jak bardzo przeze mnie niedoceniany), rollowanie. Zaś wieczory upływały nam na wykładach merytorycznych, omawianiu treningów, pogaduchach, no i uzupełnianiu kalorii (w moim przypadku codziennie wjeżdzały płatki z mlekiem;)). Podsumowując obóz to był mix treningu bardzo urozmaiconego, wiedzy merytorycznej, jedzenia i spędzania czasu ze świetnymi ludźmi.

Obóz biegowy – dla kogo?

Obóz organizowany przez Kasię i Bartka moim zdaniem jest dla każdego (no, powiedzmy dla każdego, kto coś biega). Poziom treningów jest dostosowany do każdego uczestnika indywidualnie. Nie ważne czy biegasz 6:00 min/km czy 3:30 czy przygotowujesz się do maratonu czy też biegasz rekreacyjnie i to moim zdaniem było ogromnym atutem tego obozu. Ponadto sam obóz poza walorami sportowymi to także świetna okazja spotkania fantastycznych ludzi, którzy podzielają Wasze pasje. Więc jeśli cokolwiek biegasz, chciałbyś to może zweryfikować, rozwinąć się, zobaczyć trening z innej perspektywy, no i poznać osoby podzielające Twoją pasję to obóz biegowy jest zdecydowanie dla Ciebie.

Obóz biegowy – co mi dał?

Po pierwsze pomógł mi w codziennym treningu. Poukładałam sobie w głowie jak powinien wyglądać mój trening, a w sumie pokazał, że powinnam się jeszcze bardziej skupić na treningu uzupełniającym i rollowaniu. Po drugie pozwolił mi poznać fantastycznych ludzi, którzy podzielają moją pasję i pomimo wielu różnic szczególnie wieczorne rozmowy nie miały końca. Po trzecie pozwolił mi odpocząć, przez tydzień spędzić trochę czasu na Suwalszczyźnie no i odkryć nowe smaki (może nie będę tu mówić o lodach i ciastkach ;)). No i efektem ubocznym tego obozu była moja decyzja o pójściu na doktorat na Politechnikę Gdańską, bo to tam poznałam Magdę, która opowiedziała mi coś więcej o uczelni i powrocie na uczelnie!

Obóz biegowy – czy polecam?

Niech najlepszą moją rekomendacją będzie fakt, że w tym roku ponownie wybieram się na obóz. Podobnie jak w 2020 będę na Suwalszczyźnie z Kasią i Bartkiem Olszewskim, bo widzę jak wiele mi ten obóz dało. Dla mnie to był świetny tydzień – połączenie treningu, fantastycznych rozmów i świetnego czasu na Północy Polski. I szczerze mówiąc już nie mogę się doczekać przełomu czerwca i lipca Więc jeśli się zastanawiasz nad obozem to z całego serca mogę ten polecić (o ile są jeszcze miejsca). Więcej informacji o obozie znajdziecie na stronie Kasi i Bartka.

Artykuł Obóz biegowy 2020 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Na dwa tygodnie przed startem czułam się bardzo dobrze, treningi wychodziły tak jak powinny więc byłam optymistyczna co do startu. Jedyne czego się obawiałam to, że jednak to rozcięgno może o sobie przypomnieć… W piątek wraz z Magdą i Michałem odebraliśmy pakiety no i ostatnia prosta. W związku z targami w Katowicach na Śląsk przyjechała także moja siostra Ania więc wiedziałam, że podczas biegu będę miała support ( Sis dzięki raz jeszcze ) Tak więc wybiła godzina “0”, a w sumie 10.40, kiedy to moja grupa zaczęła zmagania, samo wejście w strefę startu moim zdaniem dobrze ogarnięte, ludzie zachowywali odstępy, wszyscy w buffach lub maseczkach, więc czułam się bezpiecznie. Szybka rozgrzewka, jeszcze kilka słów na IG no i lecę. Pierwszy kilometr spokojnie, bo chciałam jeszcze zobaczyć Anię i Tatę, którzy czekali zaraz za startem. Dalej przez park Śląski, obok SIlesii, Rondo w Katowicach, no biegnie mi się bardzo dobrze, nogi spokojnie lecą, UE Katowice, no i Bogucice, tam na podbiegu zaczęło się coś dziać. Najpierw zaczęło mnie coś uwierać w pięcie, potem już ciągnąć… Wiedziałam że to nie prognozuje niczego dobrego… Po chyba 12 czy 14 km (nie patrzyłam dokładnie na zegarek, już wiedziałam, że będzie ciężko… Ale tak naprawdę to dopiero miało być wesoło – górka przy wieży telewizyjnej na graniczy Katowic i Siemianowic Śląskich… Tam już wiedziałam, że no niestety rozcięgno wróciło i skończyło się moje rumakowanie. Był jeden moment kiedy pomyślałam, a może odpuszczę… Ale potem przypomniałam sobie, że żeby zobaczyć Anię, Tatę i moje rzeczy i tak jakoś muszę dotrzeć pod Stadion Śląski, więc spięłam poślady i przed siebie. Ostatnie dwa kilometry znowu w parku chorzowskim już były wyzwaniem, ale rekompensatą za wszystko jest finish na Stadionie Śląskim! Pomimo pandemii tam atmosfera jak zwykle była świetna.

No cóż nie udało mi się pobić mojej życiówki, ale potrzebowałam takiego “normalnego biegu” w tym roku, nie wirtualnego, nie w 50 osób, potrzebowałam poczuć atmosferę półmaratonu! To się zdecydowanie udało! Silesia Maraton dzięki za świetną imprezę! Do zobaczenia w przyszłym roku!

Artykuł Silesia Half Marathon 2020 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Powiem szczerze bieganie pozwala mi oczyścić głowę, poukładać sobie nie tylko dzień, ale i zadania w pracy czy przemyśleć w która stronę iść. To także czas zupełnie dla mnie. W moim bieganiu przez długi czas nie było presji na wynik, pierwszy maraton przebiegłam żeby ukończyć, ale od jakiś 2 lat moje bieganie i podejście do niego się zmieniło. Dzisiaj wiem, że mogę połączyć mój biegowy relaks z przygotowaniami do określonych celów wyznaczanych na konkretne zawody. Nie zawsze się to udaje ale niesamowita frajdę sprawia mi po prostu samo bieganie!

Artykuł W biegu pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.