Wyjazdowe wakacje – USA & CH

Wakacje minęły bardzo intensywnie. Z jednej strony sporo pracy, dużo treningów, ale też dwa dłuższe wyjazdy. Na przełomie lipca i sierpnia wraz z moją siostrą i jej mężem oraz naszą mamą wpadliśmy na chwilę – no trochę dłuższą chwilę do USA. W planach było odwiedzenie Massachusetts, skąd pochodzi Thomas i gdzie mieszka jego rodzina oraz krótki wypad do Nowego Jorku i spełnienie jednego z marzeń naszej mamy Zobaczenia Big Apple na własne oczy. Wyjazd wyszedł super! Fantastyczny czas z rodziną, 2 dni imprezy urodzinowej, zwiedzanie na maxa każdego dnia i wiele wiele więcej (o czym też tu przeczytacie niebawem ). Natomiast w drugiej części sierpnia w ramach prezentu urodzinowego sprawiłam sama sobie wyjazd na obóz biegowy do Szwajcarii Wyjazd organizowany przez Kasię i Bartka Olszewskich jak zawsze nie zawiodł. Niesamowite krajobrazy, dobre treningi no i ekipa (#101 rulezzzz) jednym słowem nie mogłam lepiej spędzić swoich urodzin i dni po. O obozie zdecydowanie popełnię jeszcze kilka słów bo do napisania i opowiedzenia jest sporo. Choć może najlepszym jego podsumowaniem będzie fakt, że w 2024 również chcę jechać do St. Moritz.

Szybka dyszka czyli zejście poniżej 50 min w biegu na 10 km

Nie ukrywam, mój powrót do biegania i ogólnie aktywności nie przyszedł wybitnie łatwo, tu szczególnie Kasia (moja trenerka) wie ile nas kosztowało przepracowanie mojego nastawienia do biegania i wysiłku, moich obaw i różnych problemów. Ale po kilku próbach zrobiłyśmy to (dosłownie bo to Kasia prowadziła mnie podczas całego biegu) na 2. Nice To Fit You Warszawskiej Dyszce, organizowanej przy Maratonie Warszawskim. Trasa biegu do wybitnie prostych nie należała, ale zrobiłyśmy to – 49:34 to mój najlepszy wynik od powrotu do biegania. Ale tu wiem, że niebawem mogę ten wynik poprawić

Cracovia Półmaraton

Nie długo po Warszawskiej 10 przyszedł czas na mój główny bieg w sezonie czyli rozprawienie się z półmaratonem, tu padło na Kraków, jako że miasto znam, nocleg zorganizowany podobnie jak kibice (na trasie nie zabrakło moich rodziców oraz Anki i Thomasa). To był chyba najprzyjemniejszy bieg w moim życiu. Serio. Od początku do końca czułam się dobrze, biegło mi się bardzo przyjemnie. Choć jak to ja musiałam rano ponarzekać na zimno i chłód. Cały bieg poszedł dokładnie tak jak był zaplanowany dzięki temu na mecie niesamowicie cieszyłam się z wyniku 01: 49:46. Choć co ciekawe jakoś nie kalkulowałam w głowie co i jak (chyba też pierwszy raz w życiu), po prostu biegłam swoje! I to oddało na końcu Cieszę się bo szczerze mówiąc wiele zależało od tego biegu. Szczególnie w mojej głowie. Dzięki temu że do końca cisnęłam i walczyłam o fajny wynik wiem, że moja głowa znowu weszła na tory – nie marudź, rób swoje!

Tyle na dzisiaj niebawem trochę więcej i bardziej w szczegółach o tym co ostatnio w trawie piszczy Stay tuned!

Artykuł Sezon 2023 – czas podsumowań pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Idea WFL

Wings for Life World Run to w 100% bieg charytatywny. Całość opłaty rejestracyjnej jest przekazywana na cel, którym są badania nad rdzeniem kręgowym i pomóc w leczeniu urazów rdzenia. Środki na ten cel zbierane są również przed i w trakcie całego eventu, bo można wspierać zawodników wpłacając pieniądze np. za każdy przebiegnięty kilometr.

Wszyscy razem

W biegu WFL można wziąć udział na dwa sposoby – zapisując się na bieg w jednej z lokalizacji (w Polsce bieg odbywa się w Poznaniu) lub biec wraz z aplikacją. Co ważne bieg zaczyna się dla wszystkich o tej samej porze, bez względu na miejsce (w Poznaniu bieg startuje o 13.00, w Auckland w Australii o 21.00, a w Mexico City 05.00 czasu lokalnego). Nie ważne czy biegniesz w jednej z lokalizacji w zorganizowanym biegu czy biegniesz z aplikacja, wszyscy biegacze o tej samej porze ruszają przed siebie. Samochód – meta natomiast rusza po 30 minutach. W tym biegu nie chodzi o dystans, nie chodzi o bicie rekordów – to raczej event, który pokazuje nam, że fantastycznie jest się włączyć w działania charytatywne wspólnie. Niektórzy startują całymi rodzinami, inni spacerują, jeszcze inni biegną dość daleko, na odległość ponad 40km.W tegorocznej już dziesiątej edycji biegu wystartowało ponad 206 tysięcy osób na całym świecie. A dzięki zbiórce środków finansowych zebrano 5.6 mln €.

Mój WFL

W tym roku i ja postanowiłam wziąć udział w Wings for Life w Poznaniu. Nie powiem bo zapisy na bieg, które odbywały się w listopadzie dość szybko zostały zamknięte. W Polsce rejestracja na bieg stacjonarny wyprzedał się bardzo szybko bo chyba w 2 godziny. Na szczęście udało mi się zapisać (tu podziękowania dla Natalii z https://zkawanaszlak.pl/) i móc spokojnie przygotowywać się na majowy bieg. Z Natalią i Maciejem też postanowiliśmy razem spędzić ten weekend, dzięki temu łącząc przyjemne z pożytecznym Więc już w sobotę pojechaliśmy do Poznania by tam wspólnie odebrać pakiety i przygotować się do niedzielnego biegu

Biegniemy dla tych którzy nie mogą

Sobotni odbiór pakietów poszedł nam bardzo sprawnie, a po nim szybka kolacja – jestem tradycjonalistką więc dla mnie pizza na dzień przed zawodami to praktycznie rytuał, którego nie odpuszczam. W niedziele po śniadaniu i spokojnym poranku razem z Natalią ruszyłyśmy na start, choć powiem szczerze było zimno… Bardzo zimno, aż tak że rozważałam czy biec w kurtce czy “tylko” w długim rękawie. Rozgrzewka z NBRC na szczęście trochę pomogła. I punktualnie o 13.00 pierwsi biegacze ruszyli na trasę. Niestety tutaj było trochę zamieszania i pomimo tego, że byłam w drugiej fali start zajął trochę czasu. Oraz pierwsze dwa kilometry nie były najprzyjemniejsze. Wąskie gardło by przebiec poza teren Międzynarodowych Targów Poznańskich, sporo ludzi, którzy szli, więc w głowie na szybko liczyłam ile już stracę na samym początku. Cel na ten bieg był prosty – tak twierdziła moja trenerka Kasia – 20 km. Atmosfera biegu była fantastyczna. Masa ludzi dopingujących podczas biegu. Ale to co mnie urzekło niesamowicie to ilość osób z niepełnosprawnościami startujący na wózkach inwalidzkich czy o kulach i to co biegacze oraz kibice robili – bili im brawo i wiwatowali na ich cześć. Takie coś niesie! Po dwóch specyficznych kilometrach biegło mi się całkiem fajnie – zrobiło mi się w miarę ciepło, trasa była przyjemna i noga w miarę podawała. Finalnie meta – samochód którym kierował Adam Małysz dogoniła mnie na 16 km.

A po biegu…

A po biegu, był czas radości, wspólnych zdjęć no i radosnego powrotu. I tu powiem, że organizatorzy zrobili to bardzo sprawnie, czekał na nas autobus a w nim folia i woda, potem przesiadka na tramwaj i dalej już do miasteczka WFL. Po powrocie na teren Międzynarodowych Targów Poznańskich dostaliśmy medale, coś do picia i w sumie zaczęliśmy patrzeć na końcówkę biegu który nadal trwał. Transmisja była na żywo więc wiedzieliśmy jak wygląda sytuacja nie tylko w Poznaniu ale i na świecie. Co ciekawe to właśnie Polka Katarzyna Szkoda wygrała nie tylko w Polsce ale i na świecie pokonując 55km. Zwyciężył Japończyk Jo Fukuda, który przebiegł 69 km, a drugi na świecie a pierwszy w Polsce był Dariusz Nóżyński (68,39km).

Jeśli po przeczytaniu tego tekstu chciałbyś dowiedzieć się więcej na temat Wings for Life World Run wpadnij na stronę https://www.wingsforlifeworldrun.com/pl

To co widzimy się za rok 5 maja ??

Artykuł Wings for Life WorldRun 2023 pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Zawirowania zdrowotne

Jak już tu pisałam, początek roku był dość słaby zdrowotnie. Szczerze chcę jak najbardziej zapomnieć o tym co się działo w pierwszej połowie roku z moim zdrowiem. Jednak to co jest najważniejsze. Udało się wszystko ogarnąć, ustabilizować i wrócić do normalnego funkcjonowania. Trzymam kciuki, żeby w tym 2023 roku kolejne kontrole pokazywały, że wszystko jest ok i mogę spokojnie funkcjonować i trenować. Bo nie ukrywam dla mnie był to bardzo ciężki czas. Każdy kto mnie zna wie, że moim “bufforem bezpieczeństwa” jest sport. I od wielu lat uważam, że 10 km biegu pozwala poukładać sobie bardzo wiele.

Praca, przeprowadzka i PhD

Moje problemy zdrowotne dały mi trochę czasu na zastanowienie się co dalej z moim życiem zawodowym. Po 4 latach w jednej firmie, pandemii, zmianach w organizacji i moim zmęczeniu pracą, postanowiłam coś zmienić. Pomimo tego, że lubiłam to co robię, wiedziałam, że chcę iść dalej i się rozwijać. Dlatego zaczęłam się zastanawiać co dalej, w którym kierunku iść, co sprawia mi największą frajdę w pracy. Ku mojemu zaskoczeniu udało mi się dość sprawnie znaleźć nowe miejsce pracy. W związku z tym czekała mnie zmiana nie tylko pracy, ale też i miejsca zamieszkania. Choć od wielu lat Gdańsk był moim wymarzonym miejsce do życia, nie udało mi się tam znaleźć pracy. Super oferta pojawiła się natomiast w Warszawie. Tym sposobem pod koniec maja z Ralphem spakowaliśmy nasze rzeczy (których kurcze jest dość sporo) i przenieśliśmy się do Warszawy Dzięki niesamowitemu wsparciu już 1 czerwca zaczynając nową prace miałam też wynajęte mieszkanie. Taki by spokojnie pomieścić moje rowery, bieżnie, milion książek no i Ralpha ze swoim dobytkiem (zabawkami bez których nie wyobraża sobie życia ). A co z doktoratem skoro przeniosłam się do Warszawy. Tu stety-niestety musiałam podjąć decyzję o odpuszczeniu na ten moment tego tematu. Nie powiem, że to była łatwa decyzja. Ale zawirowania zdrowotne pokazały mi, że nie mogę aż tyle rzeczy robić. Że muszę znaleźć więcej czasu na odpoczynek. Ale jak to moja przyjaciółka, była promotorka mi powiedziała – doktorat nie zając, jak będziesz chciała to go zrobisz. Więc zobaczymy co w tym temacie przyniesie przyszłość

Sportowy 2022

Aj chciałabym tu napisać, że sportowo rok 2022 był genialny, udało mi się przebiec XXXX km oraz zrobić życiówkę na półmaratonie, 1/2 i 1/4 IM. Ale tak napisać nie mogę. Sportowo to był szczególny rok bo w pierwszej połowie ilość moich treningów była znikoma, choć powinnam powiedzieć, że prawie żadna. Pod koniec 2021, czyli przed rozpoczęciem zmagań zdrowotnych trenowałam ok 15 godzin tygodniowo. Chyba nie skłamie jeśli powiem, że przez pierwsze 7 miesięcy 2022 moja średnia to było ok 2-3h, z czego znakomita większość to były ćwiczenia wzmacniające, rozciąganie i delikatne truchtanie. Co zabawne przy tej ogromnej ilości treningów przebiegłam w maju półmaraton – ale to bardziej siłą woli i dlatego, że był to mój wymarzony Brooklyn Half w Nowym Jorku.

Na szczęście druga połowa roku okazała się bardziej łaskawa. Zaczęłam znowu coś bardziej biegać Chodzić na treningi New Balance Run Club z Kasią i Bartkiem. No i wróciłam do trenowania z trenerem – Kasią. To był raczej spokojny powrót do biegania i widzę ile czeka mnie pracy nie tylko na treningach, ale szczególnie z moim mentalem. Bo muszę znowu uwierzyć, że ja mogę szybko biegać, a nie wciskać hamulec awaryjny co chwilę. Nie ukrywam, że liczę mocno, że 2023 przyniesie dużo sportowych wyzwań. Cele i plany wstępne są, wierzę że będę mogła je zrealizować krok po kroku.

Podróże – małe i duże

Wyjazdowo poprzedni rok mogę uznać za udany. Choć w związku ze zmianą pracy przestałam latać służbowo, ilość odwiedzonych krajów czy lotów samolotem nie jest tak duża jak w 2019 roku. Na szczęście udało mi się złapać trochę oddechu i wyjechać na wakacje przed rozpoczęciem nowej pracy czy kilka weekendów i tym sposobem odwiedzić nie tylko znajomych w Polsce ale i za granicą

• Niemcy (jeszcze służbowo) i chyba tym sposobem zjechałam prawie cały ten kraj
• USA – Nowy Jork oraz Waszyngton
• Francja – Paryż
• UK – Londyn

Obiecuję, że w najbliższych tygodnia nadrobię wpisy z wyjazdów

2022 i co dalej…

Szczerze nazywam rok 2022 rokiem zmian, bo wiele się zmieniło. Ktoś stojąc z boku powie, tak zmieniło się sporo przeprowadziłaś się, zmieniłaś pracę, otoczenie. Ale chyba to co najważniejsze to zmieniłam się mocno ja, moje podejście do życia, do pracy, do sportu. Zdecydowanie więcej dbam o siebie, o czas na odpoczynek, o relacje na których mi zależy. Nauczyłam się odpuszczać tam gdzie trzeba i nie robić rzeczy na siłę.

Lubiłam siebie z przed tej zmiany, ale szczerze, lubię siebie jeszcze bardziej teraz.

To co 2023 czekam na to co przyniesiesz, wiem, że będzie ciekawie, życiowo, zawodowo, sportowo i wyjazdowo! I am waiting for you!

Artykuł 2022 – thank you and goodbye pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Szczerze ostatnie miesiące na tyle mnie zmęczyły, że nie miałam ani weny ani ochoty nic tu pisać.

Obiecuję nadrobić – bo kilka zaległych wpisów w głowie jest i są i takie które po prostu obiecałam napisać.

Gdzie byłam kiedy mnie nie było?

Jak wiecie, lub nie początek roku był ciężki zdrowotnie, w związku z tym, że już to za mną nie będę się rozwodzić co się działo. Bo najważniejsze jest, że już jest wszystko dobrze i właśnie tego się bardzo mocno trzymam.

Niestety musiałam zdecydowanie ograniczyć wszelką aktywność i pogodzić się z tym, że na jakiś czas muszę odpuścić sport i różne plany życiowe, nie było to dla mnie łatwe, ale konieczne. Na szczęście już powoli wracam do normalnego funkcjonowania i aktywności sportowej pod okiem nowej trenerki – Kasi Gorlo – Olszewskiej.

Zmiany… Zmiany… Zmiany…

Po 4 latach pracy w mojej poprzedniej firmie postanowiłam coś zmienić. Dzięki temu zaczęłam fajną przygodę w Warszawie, do której się w czerwcu razem z piesełem przeprowadziliśmy Było to trochę na wariackich papierach, jak to zwykle u mnie. Ale na szczęście udało się wszystko ogarnąć (dzięki fantastycznym osobom, które mi w przeprowadzce pomogły).

W związku z zaleceniami musiałam mocno zwolnić i zmienić trochę tryb życia. Dlatego też “projekt doktorat” na chwilę obecną jest zawieszony. Jestem wdzięczna, że mogłam przez dwa lata studiować na Politechnice Gdańskiej, tam pracować i rozwijać się, bo dało mi to niesamowicie dużo. Jednak na chwilę obecną podjęłam decyzję o odroczeniu tego na czas nieokreślony.

Triathlon i co dalej

Na chwilę obecną wracam do biegania, po konsultacjach z moimi lekarzami postanowiłam powoli wracać do sportu i nie rzucać się na głęboka wodę. Wiem z czym w moim wypadku łączy się powrót do TRI dlatego daję sobie na to trochę więcej czasu. Doskonale sobie zdaję sprawę, że po takim czasie powrót na basen będzie wiązał się z pracą od praktycznie początku. Dlatego podjęłam decyzję, że na chwilę obecną skupiam się na bieganiu. Może w zimę dołączę do tego więcej jazdy na rowerze i zobaczę jak to będzie się układać.

Na dzisiaj to chyba tyle Tak więc trzymajcie mocno kciuki za mój powrót do sportu!

Artykuł Powroty nie takie łatwe… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Mamy drugą połowę stycznia, a ja wciąż odkładam napisanie podsumowania roku, czy opisania planów na 2022. Było kilka powodów tej sytuacji, koniec roku był dość “specyficzny”. Choroba wyłączyła mnie praktycznie z funkcjonowania na 3 tygodnie. Tak więc 2022 tak na prawdę rozpoczął się dla mnie po 10 stycznia. Oczywiście po 3 tygodnia na zwolnieniu powrót do pracy zawodowej i na uczelni nie należał do najłatwiejszych, ale jakoś musiałam dać radę

2021 w kilku słowach

Zastanawiając się jak podsumować ubiegły rok najchętniej powiedziałabym, że chciałabym o nim zapomnieć, był dość ciężki, ale mój wewnętrzny turbo optymista nie pozwala mi o nim myśleć tylko w ciemnych barwach. Było masa fajnych rzeczy, takich jak:

2022 – to jakie plany na najbliższe miesiące

Znam siebie i wiem, że raczej nie ma w moim przypadku opcji “Nowy Rok – Nowa Ja”. Dlatego staram się planować pewne główne cele, ale zostawić też opcje na zaskoczenie mnie przez to co ma do zaoferowania życie. W drugiej połowie ubiegłego roku, dość mocno wzięłam się za swoją dietę i zdrowie, co mam zamiar kontynuować w nadchodzących miesiącach. Widzę pozytywne efekty i mam nadzieję, że już na dobre pożegnałam się z pewnymi rzeczami. Powoli też wracam do treningów. Covidowa przerwa sprawiła, że praktycznie zaczynam ponownie od średniego poziomu, ale wiem, bo znam mój organizm, że dam radę. Wstępny plan startów ustalony, teraz tylko poczekam do końca lutego, żeby go zweryfikować. Na Politechnice pracy nie brakuje, ale powiem szczerze sprawia mi to ogromną frajdę więc się cieszę. A w firmie trzymamy kciuki za 2022 i to by móc wrócić z pewnymi aktywnościami jak przed 2020. Jest wiele wyzwań, ale ja to lubię i mam nadzieję, że znowu uda się zorganizować kilka fajnych projektów. Poza tym mam kilka celów osobistych i pewnie jak je zrealizuje to o nich powiem (Już takim typem osoby jestem, wolę siedzieć cicho i robić swoje, a dopiero po osiągnięciu danego celu o nim mówić).

Last but not least

Planów trochę jest, ale i jest ten związany z tą stroną. Wiem, wiem w ubiegłym roku bywało cieżko, nie pojawiało się tu za dużo treści, bo to był dość trudny dla mnie rok. Ale zrobię wszystko by w 2022 wrócić do regularnych wpisów. Mam nadzieję, że napisanie tego tu będzie poniekąd moim zobowiązaniem i nie będę chciała zawieść więc mobilizacja pełna

Artykuł Nowy Rok – Nowa Ja (chyba jednak nie bardzo ;) ) pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Od kwietnia więcej jest przerw w realizacji planu niż wejścia w normalny rytm treningowy. To jest główna przyczyna mojego milczenia, bo za każdym razem kiedy po tygodniu lub dwóch przerwy mogę zacząć coś robić, moje problemy powracają. I za bardzo nawet nie mam jak napisać normalnego podsumowania miesiąca bo dni mijają a ja pomimo chęci nie mogę nic zrobić. W związku z tym, po okresie fajnej bazy w okresie zimowo-wiosennym bardzo szybko moja forma przy antybiotykoterapii leciała w dół. Jedyne co udało mi się ogarnąć, to obóz biegowy na przełomie czerwca i lipca oraz start na dystansie 1/4 w Bydgoszczy pod koniec sierpnia. Miałam jeszcze wystartować w Warszawie na 1/2 IM i w półmaratonie Krakowskim, ale w związku z pogorszeniem się sytuacji musiałam to wszystko odpuścić. Decyzja nie była łatwa, ale konieczna.

?What next?

Plan na najbliższe tygodnie jest prosty –> wrócić do pełni zdrowia i od listopada zacząć znowu przygotowania do kolejnego roku. Najważniejsze, że cele są już wyznaczone, wiem co bym chciała osiągnąć i wiem, że jestem w stanie to zrobić.

W tak zwanym między czasie jeszcze wpadnie na stronę wpis o starcie w Bydgoszczy i obozie biegowym na Suwalszczyźnie, dajcie mi tylko chwilkę

Artykuł Cicho…cichosza… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Tymczasem zapraszam Cię do mojego podsumowania grudnia… Enjoy

Pływanie

Grudzień na basenie był dość intensywny. Oczywiście w związku z obostrzeniami pływanie wiązało się z zaawansowaną logistyką. Pierwsze dwa tygodnie jeszcze uczestniczyłam w zajęciach z doskonalenia pływania i ponadto pływałam w Mikołowie. Finalnie w grudniu wpadło 10 treningów na basenie, byłoby ich pewnie więcej, ale tygodniowy wyjazd do Gdańska i wprowadzone obostrzenia zmusiły mnie do adaptacji planu treningowego do panujących warunków. To co najważnejsze pływa mi się coraz lepiej i widzę delikatną poprawę, co mnie bardzo cieszy.

Rower

Trochę tego kręcenia w grudniu było. Wpadło 12 treningów, w tym tydzień jeżdżenia na szosie, bo do Trójmiasta wzięłam Meridę. Cóż mogę powiedzieć sporo treningów jakościowych, kilka obejrzanych filmów na Netflixie i dość mocno zmęczone nogi pod koniec miesiąca. Prawdę mówiąc minutówki wciąż są dla mnie wyzwaniem, na szczęście widzę ich efekty i może nie sprawiają mi one ogromniej przyjemności, ale już aż tak nie bolą.

Bieganie

Biegowo grudzień był bardzo udany. Będąc w domu kręciłam kilometry na bieżni, a podczas wyjazdu do Gdańska biegałam nad morzem. Wiem, że jest spore grono ludzi którzy biegają cały rok na dworze, ja jednak do tej grupy nie należę . Nie lubię zimna, marznę przeokropnie i praktycznie podczas całego okresu jesienno-zimowego czyli od listopada do marca większość treningów robię na bieżni. Podobnie i było w grudniu. Finalnie wpadło 11 treningów biegowych. Ale 3 z nich wykonywałam w Gdańsku i Gdyni. Myślałam, że zamarznę biegając, jednak widok morza i świetne powietrze rekompensowało mój dyskomfort.

Ćwiczenia wzmacniające/rollowanie/rozciąganie

Z ćwiczeniami bywało różnie, ale prawdę mówiąc praktycznie po każdym treningu biegowym czy rowerowym wpada u mnie rollowanie i rozciąganie. Ćwiczenia wzmacniające staram się robić 2-3 razy w tygodniu. Niby tak niewiele, a widzę efekty. Organizm wytrzymuje większe obciążenia, nie mam jakiś okropnych zakwasów, które uniemożliwiałyby mi trening kolejnego dnia itp. Aaaa i jeszcze jedno po kilku miesiącach regularnego rollowania i ćwiczeń zauważyłam, że organizm fajnie się adoptuje do nowych bodźców.

Regeneracja

Pisałam w listopadzie, że moim celem ostatnim czasem jest 8h snu. W grudniu jeszcze nie udało się codziennie tyle spać, ale byłam bardzo blisko. Ponadto bardzo wypoczęłam nad morzem, miałam czas na długie spacery, czytanie książek i dotlenieniem się świeżym powietrzem. Dodatkowo wpadło też kilka dni wolnych poza urlopem. Okres świąteczno-noworoczny dał mi możliwość złapania oddechu i odpoczynku, co było mi bardzo potrzebne po intensywnej jesieni. Tak więc pełna nowych sił wchodzę w kolejny rok

Artykuł Grudzień – podsumowanie miesiąca pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Podróże

Po dość intensywnym 2019 roku pod względem podróży służbowych i nie tylko i ten 2020 miał wyglądać podobnie. Rok rozpoczęłam podróżą do USA, a dokładnie do Atlanty, tydzień pracy i kilka dni wolnego na zwiedzanie pozwoliły mi odkryć okolice Atlanty i Tennessee. To były intensywne dni, sporo pracy, ale jeszcze będąc w Atlancie wiedziałam, że w kolejnym roku będę miała co zwiedzić (taki był plan, że w styczniu 2021 również będę miała targi w Atlancie, jest jak jest…US na razie musi poczekać…). Kolejne miesiące przynosiły znane nam wiadomości, moje loty dzień po dniu były anulowane… Amsterdam, Włochy, Nowy York, Niemcy, Kazachstan powiem szczerze, że początkowo myślałam (chyba jak wszyscy, że to potrwa może z 3-6 miesięcy i znowu będzie w miarę normalnie). Ale że nie łatwo zabić we mnie ducha podróżnika, podczas pierwszego lockdownu kiedy miałam 2 tygodnie urlopu podróżowałam sporo między kuchnia, dużym pokojem i tarasem oraz wychodziłam z piesełem na spacery 4-5 razy dziennie. Powiem szczerze, musiałam kilka rzeczy sobie przemyśleć i poukładać. Po prostu nie lubię zmian w moich planach, a te wyjazdowe często planuję ze sporym wyprzedzeniem. Jednak musze docenić sytuację jaką mieliśmy, dzięki niej miałam zdecydowanie więcej czasu na wyjazdy rowerowe po okolicy, każdy weekend spędzałam gdzieś na rowerze. Na przełomie maja i czerwca tydzień spędziłam w Kołobrzegu, potem lipiec i obóz biegowy na Suwalszczyźnie, kilka wyjazdów do Trójmiasta i powiem szczerze, że dzięki nawet takim krótkim wypadom mogłam zjeździć kawałek Polski. We wrześniu po ponad półrocznej przerwie wsiadłam do samolotu. Poleciałam na kilka dni z moim bratem do Londynu, bo zaczynał tam studia. To była dziwna podróż, w maseczkach, z zachowaniem bezpiecznej odległości, dezynfekcją itp. Przez te kilka dni mogłam w końcu pobiegać po jakimś fajnym miejscu, spędzić czas z Młodym i spotkać się ze znajomymi. Nie ukrywam, niesamowicie mi tego brakowało. I już zaczynałam planować przylot do Londynu w listopadzie i już zastanawiałam się gdzie by tu polecieć i co… Znowu UK zamknięte, druga fala, itp. Powiem jedno… Ja już bardzo bym chciała wrócić do podróżowania, do moich wyjazdów służbowych, zwiedzania świata i startów poza Polską. Ale na chwilę obecną postanowiłam za dużo nie planować. Poczekam dwa-trzy miesiące, zobaczymy co się wydarzy. Jestem optymistką, więc cicho wierzę, że niebawem będzie lepiej, nie tak jak przed pandemią, bo inaczej, ale będzie lepiej. W to wierzę!

Sport

2020 przyniósł kilka zmian w moich sportowych poczynaniach i sportowym życiu. Początek roku był intensywny, powrót po roztrenowaniu, fajne wejście w treningi do określonych celów. A było ich kilka między innymi półmaraton w Nowym Yorku w maju, 1/4 IM w Bydgoszczy, 1/2 IM w Kazachstanie w sierpniu i zakończenie sezonu półmaratonem w Katowicach oraz Biegiem Niepodległości na 10km. No cóż z całego kalendarza wyszły tylko dwa starty – 1/4IM w Katowicach i półmaraton w Katowicach. Niestety pandemia pokrzyżowała plany doskonalenia pływania – tak serio od marca do czerwca prawie nie pływałam. Natomiast nieskończone godziny spędziłam na rowerze. Tranażer stał się moją odskocznią, dość często jeździłam dwa razy dziennie, szczególnie podczas pierwszego lockdownu.

Co ważne cała sytuacja, zamknięcie nas w domach zmotywowała mnie do ogarnięcia mojego “trzeciego pokoju” – taki gościnny pokój z biurkiem i miejscem na książki. Postanowiłam przede wszystkim przejrzeć co tam jest, przemeblować go i stworzyć tam, a w sumie zorganizować w tej przestrzeni mini siłownie. Finalnie mogę powiedzieć, że siłownia już jest gotowa, pokój zmienił się nie do poznania, wyjechało z niego sporo rzeczy. To dalej mój pokój gościnny połączony z biurem i siłownią Dużo funkcji na niewielkiej przestrzeni ale mam wszystko czego potrzebuję do treningu (hmmm no może poza basenem, gdyby ktoś wymyślił jak go ogarnąć na tarasie to proszę śmiało pisać ).

Dzięki temu, że w mieszkaniu powstało miejsce specjalne do ćwiczeń w którym stoi nie tylko rower, bieżnia czy hantle, mam też miejsce do codziennych ćwiczeń. Dzień staram się rozpoczynać rozciąganiem i ćwiczeniami wzmacniającymi. Powiem szczerze myślałam, że zapału starczy mi na miesiąc, ale od prawie 9 staram się nie odpuszczać i weszło mi to w nawyk, za co wdzięczne są nie tylko moje nogi ale całe ciało.

Ponadto 2020 rok pozwolił mi na wyjazd na obóz biegowy na Suwalszczyznę. Był to bardzo fajny intensywny czas z genialnymi ludźmi. Kasia i Bartek, którzy organizowali obóz zrobili to świetnie, właśnie czegoś takiego oczekiwałam od obozu biegowego, był czas na trening, na wyjazd na coś słodkiego do Suwałk, na pływanie w jeziorze, rozmowy przy płatkach do późnych godzin i wspólne spędzanie czasu. (BTW jeśli ktoś by się zastanawiał nad takim obozem, szczerze polecam!!)

Biegowo ubiegły rok to była sinusoida – kiedy już widziałam fajny progres, zaczęłam biegać swoje przyplątała się kontuzja – rozcięgno podeszwowe, którego leczenie zajęło trochę czasu. Najważniejsze, że już mam to za sobą i powoli wracam do mocniejszego biegania.

Podobnie niestety było z pływaniem. Zamknięcie basenów i pauza od marca do czerwca, potem sezon na open water, prawda jest taka, że łapałam każda możliwą chwilę by coś popływać, czy do w jeziorze czy nad morzem. Od września wróciłam do zajęć z pływania, do treningów 3-4 razy w tygodniu no i niestety koniec grudnia przyniósł kolejne zamknięcie basenów. Mam nadzieję, że jednak za niedługo uda się cokolwiek wrócić do pływania, bo w końcu je polubiłam

Rower tym razem zostawiłam na koniec – był on najbardziej stabilny Po prostu robiłam swoje i jeździłam, sporo jeździłam. Pod koniec 2019 roku kupiłam rower czasowy więc pierwsze pół roku to było przyzwyczajanie się do niego na tranażerze w domu lub na tarasie. Od czerwca postanowiłam, że w każdy weekend będę jeździć gdzieś dalej na szosie, żeby wpadało ponad 100 km. Zjeździłam sporą cześć Śląska i Małopolski. Nie wiem ile przejechałam kilometrów w 2020 roku ale wiem, że ilość godzin spędzonych w siodełku to ponad 500

Studia

Tak, tak, 2020 rok przyniósł również zmianę w moim życiu pod względem rozpoczęcia studiów na Politechnice Gdańskiej. Żeby nie było, że podjęłam tą decyzję spontanicznie, to dodam, że myślałam o doktoracie od 2 roku magisterki i niejednokrotnie rozmawiałam o tym z wieloma osobami. Jednak sam pomysł o składaniu papierów na PG w Gdańsku to wynik rozmów na… obozie biegowym na Suwalszczyźnie Oczywiście myślałam również o uczelniach bliżej, ale chyba to co postawiło kropkę nad i w tym przypadku był fakt, że studia doktoranckie w Gdańsku są w całości w języku angielskim. Tak więc od listopada studiuje w Szkole Doktorskiej na Politechnice Gdańskiej i powoli realizuje moje cele krok po kroku

2020 – czy taki najgorszy?

Powiem Wam, tak na podsumowanie… Ten rok był dziwny, zweryfikował w moim życiu bardzo wiele. Ale pomimo wszystko dał mi masę radości, spełnienia i nauczył mnie sporo o sobie samej. Może nie spełniłam marzenia by polecieć do Nowego Yorku, Święta Wielkiej Nocy czy Bożego Narodzenia nie były w licznym gronie, czy też nie wystartowałam w zaplanowanych startach. Ale jeśli miałabym go oceniać to będę skupiać się na pozytywach tego roku… Miałam czas, coś czego mi niesamowicie brakowało w ostatnich miesiącach. Czas dla siebie, dla rodziny, dla pieseła, czas by poczytać, czas by zrobić porządek w życiu i w mieszkaniu, oraz na tarasie. Ponadto miałam czas i możliwość stworzenia tej strony co sprawiło mi niesamowitą radość! Doskonale zdaję sobie sprawę, że dla wielu z Was było to trudny rok, ale jeśli mogę cokolwiek radzić… Skupiajcie się na pozytywach, ja jeszcze bardziej tego uczyłam się w tym roku. Zawsze łatwiej jest wymienić 10 rzeczy negatywnych niż 10 rzeczy pozytywnych, ale to na nich warto się zatrzymać. Jak to mówi moja siostra…

Normalnie Ślivka ver 2.0.

Artykuł Rok 2020 – czy taki najgorszy… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Pływanie

Listopadowe pływanie wyszło mi całkiem nieźle. Nie tylko we wtorki uczestniczyłam w treningach pływackich, ale też udało mi się znaleźć basen, który pozwala mi wykonywać treningi normalnie. Nie ukrywam, że musiałam tylko troszeczkę dopracować sprawę dojazdu, godzin pływania itp. Początkowo chciałam robić poranne treningi o 6, ale powiem szczerze – w Mikołowie wtedy dość trudno się wcisnąć (dzieciaki ze szkoły + inni to trochę za dużo jak na 6 torów). Na szczęście udało się znaleźć odpowiednie godziny i dzięki temu w listopadzie wpadło 13 treningów, co jak na mnie jest całkiem dobrym wynikiem.

Rower

W ubiegłym miesiącu rower to już jedynie moje kręcenie na tranażerze, tak wiem były momenty ładnej pogody, ale jakoś ciężko mi było się wybrać na przejażdżkę, powiem wprost dzień jest troszkę za krótki, a rano jest za zimno. Tak, tak wiem to tylko wymówki, no ale cóż zrobię. Natomiast kręcenie w domu wychodziło mi już całkiem dobrze. 14 wykonanych treningów, 4 opuszczone, co wciąż daje całkiem dobry wynik. Poza regularnym kręceniem w tlenie wpadły też w listopadzie zadania, takie jak minutówki (i jak mam być szczera, bardzo ich nie lubię). Ponadto w listopadzie zaczęłam robić pierwsze zakładki, przeważnie w przygotowaniach do sezonu zakładki wpadały dopiero ok lutego/marca. A tu już praktycznie na początku zaczynam przyzwyczajać organizm do zmiany pomiędzy rowerem a bieganiem.

Bieganie

Początek listopada oznaczał jeszcze końcówkę leczenia mojej kontuzji, ale co najważniejsze już mogę to powiedzieć… Rozcięgno podeszwowe już jest ok! Biegam bez bólu czy dyskomfortu. 13 wykonanych treningów i co najważniejsze część z nich na zewnątrz. W pierwszej części miesiąca moje treningi biegowe jeszcze były bardzo ostrożne i wykonywane na niskiej intensywności, ale już w drugiej połowie miesiąca zaczęłam się rozkręcać. Nie ukrywam, że fajnie jest coś biegać szybciej i w dodatku bez bólu. Niestety w związku z pandemią nie mogłam wystartować w Biegu Niepodległości, który był takim moim zakończeniem sezonu. Ale no cóż miejmy nadzieję, że na wiosnę wrócimy do normalności i będziemy mogli brać udział w biegach zorganizowanych.

Ćwiczenia wzmacniające/rollowanie/rozciąganie

Tu niestety w listopadzie było trochę ciężej. Niestety nie udało mi się robić ćwiczeń codziennie. Ale pomimo wszystko wciąż ilość mojego rozciągania i rollowania jest zdecydowanie wyższa niż w poprzednich miesiącach. Co ważne po każdym kręceniu na rowerze i bieganiu dodaje 10-15 minut na ćwiczenia.

Regeneracja

Kiedy pracujesz, studiujesz i jeszcze trenujesz bywa ciężko z czasem na sen. Ja od wielu lat chodzę dość wcześnie spać i dzięki temu jestem w stanie rano robić trening. W moim przypadku dość wcześnie to maksymalnie 22.30, ale też bywa, że nie uda mi się pójść spać o tej porze, natomiast mój organizm bez względu na wszystko przed 6 rano jest gotowy do działania. W listopadzie starałam się dojść do 8h snu, ale powiem szczerze nie było to na razie możliwe. Podobny cel mam na grudzień… Choć widzę, że to nie jest aż takie łatwe. W listopadzie też wróciłam do trzymania diety, dzięki czemu moja regeneracja szła dobrze.

Artykuł Listopad – podsumowanie miesiąca pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.