Wyjazdowe wakacje – USA & CH

Wakacje minęły bardzo intensywnie. Z jednej strony sporo pracy, dużo treningów, ale też dwa dłuższe wyjazdy. Na przełomie lipca i sierpnia wraz z moją siostrą i jej mężem oraz naszą mamą wpadliśmy na chwilę – no trochę dłuższą chwilę do USA. W planach było odwiedzenie Massachusetts, skąd pochodzi Thomas i gdzie mieszka jego rodzina oraz krótki wypad do Nowego Jorku i spełnienie jednego z marzeń naszej mamy Zobaczenia Big Apple na własne oczy. Wyjazd wyszedł super! Fantastyczny czas z rodziną, 2 dni imprezy urodzinowej, zwiedzanie na maxa każdego dnia i wiele wiele więcej (o czym też tu przeczytacie niebawem ). Natomiast w drugiej części sierpnia w ramach prezentu urodzinowego sprawiłam sama sobie wyjazd na obóz biegowy do Szwajcarii Wyjazd organizowany przez Kasię i Bartka Olszewskich jak zawsze nie zawiodł. Niesamowite krajobrazy, dobre treningi no i ekipa (#101 rulezzzz) jednym słowem nie mogłam lepiej spędzić swoich urodzin i dni po. O obozie zdecydowanie popełnię jeszcze kilka słów bo do napisania i opowiedzenia jest sporo. Choć może najlepszym jego podsumowaniem będzie fakt, że w 2024 również chcę jechać do St. Moritz.

Szybka dyszka czyli zejście poniżej 50 min w biegu na 10 km

Nie ukrywam, mój powrót do biegania i ogólnie aktywności nie przyszedł wybitnie łatwo, tu szczególnie Kasia (moja trenerka) wie ile nas kosztowało przepracowanie mojego nastawienia do biegania i wysiłku, moich obaw i różnych problemów. Ale po kilku próbach zrobiłyśmy to (dosłownie bo to Kasia prowadziła mnie podczas całego biegu) na 2. Nice To Fit You Warszawskiej Dyszce, organizowanej przy Maratonie Warszawskim. Trasa biegu do wybitnie prostych nie należała, ale zrobiłyśmy to – 49:34 to mój najlepszy wynik od powrotu do biegania. Ale tu wiem, że niebawem mogę ten wynik poprawić

Cracovia Półmaraton

Nie długo po Warszawskiej 10 przyszedł czas na mój główny bieg w sezonie czyli rozprawienie się z półmaratonem, tu padło na Kraków, jako że miasto znam, nocleg zorganizowany podobnie jak kibice (na trasie nie zabrakło moich rodziców oraz Anki i Thomasa). To był chyba najprzyjemniejszy bieg w moim życiu. Serio. Od początku do końca czułam się dobrze, biegło mi się bardzo przyjemnie. Choć jak to ja musiałam rano ponarzekać na zimno i chłód. Cały bieg poszedł dokładnie tak jak był zaplanowany dzięki temu na mecie niesamowicie cieszyłam się z wyniku 01: 49:46. Choć co ciekawe jakoś nie kalkulowałam w głowie co i jak (chyba też pierwszy raz w życiu), po prostu biegłam swoje! I to oddało na końcu Cieszę się bo szczerze mówiąc wiele zależało od tego biegu. Szczególnie w mojej głowie. Dzięki temu że do końca cisnęłam i walczyłam o fajny wynik wiem, że moja głowa znowu weszła na tory – nie marudź, rób swoje!

Tyle na dzisiaj niebawem trochę więcej i bardziej w szczegółach o tym co ostatnio w trawie piszczy Stay tuned!

Artykuł Sezon 2023 – czas podsumowań pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Zawirowania zdrowotne

Jak już tu pisałam, początek roku był dość słaby zdrowotnie. Szczerze chcę jak najbardziej zapomnieć o tym co się działo w pierwszej połowie roku z moim zdrowiem. Jednak to co jest najważniejsze. Udało się wszystko ogarnąć, ustabilizować i wrócić do normalnego funkcjonowania. Trzymam kciuki, żeby w tym 2023 roku kolejne kontrole pokazywały, że wszystko jest ok i mogę spokojnie funkcjonować i trenować. Bo nie ukrywam dla mnie był to bardzo ciężki czas. Każdy kto mnie zna wie, że moim “bufforem bezpieczeństwa” jest sport. I od wielu lat uważam, że 10 km biegu pozwala poukładać sobie bardzo wiele.

Praca, przeprowadzka i PhD

Moje problemy zdrowotne dały mi trochę czasu na zastanowienie się co dalej z moim życiem zawodowym. Po 4 latach w jednej firmie, pandemii, zmianach w organizacji i moim zmęczeniu pracą, postanowiłam coś zmienić. Pomimo tego, że lubiłam to co robię, wiedziałam, że chcę iść dalej i się rozwijać. Dlatego zaczęłam się zastanawiać co dalej, w którym kierunku iść, co sprawia mi największą frajdę w pracy. Ku mojemu zaskoczeniu udało mi się dość sprawnie znaleźć nowe miejsce pracy. W związku z tym czekała mnie zmiana nie tylko pracy, ale też i miejsca zamieszkania. Choć od wielu lat Gdańsk był moim wymarzonym miejsce do życia, nie udało mi się tam znaleźć pracy. Super oferta pojawiła się natomiast w Warszawie. Tym sposobem pod koniec maja z Ralphem spakowaliśmy nasze rzeczy (których kurcze jest dość sporo) i przenieśliśmy się do Warszawy Dzięki niesamowitemu wsparciu już 1 czerwca zaczynając nową prace miałam też wynajęte mieszkanie. Taki by spokojnie pomieścić moje rowery, bieżnie, milion książek no i Ralpha ze swoim dobytkiem (zabawkami bez których nie wyobraża sobie życia ). A co z doktoratem skoro przeniosłam się do Warszawy. Tu stety-niestety musiałam podjąć decyzję o odpuszczeniu na ten moment tego tematu. Nie powiem, że to była łatwa decyzja. Ale zawirowania zdrowotne pokazały mi, że nie mogę aż tyle rzeczy robić. Że muszę znaleźć więcej czasu na odpoczynek. Ale jak to moja przyjaciółka, była promotorka mi powiedziała – doktorat nie zając, jak będziesz chciała to go zrobisz. Więc zobaczymy co w tym temacie przyniesie przyszłość

Sportowy 2022

Aj chciałabym tu napisać, że sportowo rok 2022 był genialny, udało mi się przebiec XXXX km oraz zrobić życiówkę na półmaratonie, 1/2 i 1/4 IM. Ale tak napisać nie mogę. Sportowo to był szczególny rok bo w pierwszej połowie ilość moich treningów była znikoma, choć powinnam powiedzieć, że prawie żadna. Pod koniec 2021, czyli przed rozpoczęciem zmagań zdrowotnych trenowałam ok 15 godzin tygodniowo. Chyba nie skłamie jeśli powiem, że przez pierwsze 7 miesięcy 2022 moja średnia to było ok 2-3h, z czego znakomita większość to były ćwiczenia wzmacniające, rozciąganie i delikatne truchtanie. Co zabawne przy tej ogromnej ilości treningów przebiegłam w maju półmaraton – ale to bardziej siłą woli i dlatego, że był to mój wymarzony Brooklyn Half w Nowym Jorku.

Na szczęście druga połowa roku okazała się bardziej łaskawa. Zaczęłam znowu coś bardziej biegać Chodzić na treningi New Balance Run Club z Kasią i Bartkiem. No i wróciłam do trenowania z trenerem – Kasią. To był raczej spokojny powrót do biegania i widzę ile czeka mnie pracy nie tylko na treningach, ale szczególnie z moim mentalem. Bo muszę znowu uwierzyć, że ja mogę szybko biegać, a nie wciskać hamulec awaryjny co chwilę. Nie ukrywam, że liczę mocno, że 2023 przyniesie dużo sportowych wyzwań. Cele i plany wstępne są, wierzę że będę mogła je zrealizować krok po kroku.

Podróże – małe i duże

Wyjazdowo poprzedni rok mogę uznać za udany. Choć w związku ze zmianą pracy przestałam latać służbowo, ilość odwiedzonych krajów czy lotów samolotem nie jest tak duża jak w 2019 roku. Na szczęście udało mi się złapać trochę oddechu i wyjechać na wakacje przed rozpoczęciem nowej pracy czy kilka weekendów i tym sposobem odwiedzić nie tylko znajomych w Polsce ale i za granicą

• Niemcy (jeszcze służbowo) i chyba tym sposobem zjechałam prawie cały ten kraj
• USA – Nowy Jork oraz Waszyngton
• Francja – Paryż
• UK – Londyn

Obiecuję, że w najbliższych tygodnia nadrobię wpisy z wyjazdów

2022 i co dalej…

Szczerze nazywam rok 2022 rokiem zmian, bo wiele się zmieniło. Ktoś stojąc z boku powie, tak zmieniło się sporo przeprowadziłaś się, zmieniłaś pracę, otoczenie. Ale chyba to co najważniejsze to zmieniłam się mocno ja, moje podejście do życia, do pracy, do sportu. Zdecydowanie więcej dbam o siebie, o czas na odpoczynek, o relacje na których mi zależy. Nauczyłam się odpuszczać tam gdzie trzeba i nie robić rzeczy na siłę.

Lubiłam siebie z przed tej zmiany, ale szczerze, lubię siebie jeszcze bardziej teraz.

To co 2023 czekam na to co przyniesiesz, wiem, że będzie ciekawie, życiowo, zawodowo, sportowo i wyjazdowo! I am waiting for you!

Artykuł 2022 – thank you and goodbye pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Podróże

Po dość intensywnym 2019 roku pod względem podróży służbowych i nie tylko i ten 2020 miał wyglądać podobnie. Rok rozpoczęłam podróżą do USA, a dokładnie do Atlanty, tydzień pracy i kilka dni wolnego na zwiedzanie pozwoliły mi odkryć okolice Atlanty i Tennessee. To były intensywne dni, sporo pracy, ale jeszcze będąc w Atlancie wiedziałam, że w kolejnym roku będę miała co zwiedzić (taki był plan, że w styczniu 2021 również będę miała targi w Atlancie, jest jak jest…US na razie musi poczekać…). Kolejne miesiące przynosiły znane nam wiadomości, moje loty dzień po dniu były anulowane… Amsterdam, Włochy, Nowy York, Niemcy, Kazachstan powiem szczerze, że początkowo myślałam (chyba jak wszyscy, że to potrwa może z 3-6 miesięcy i znowu będzie w miarę normalnie). Ale że nie łatwo zabić we mnie ducha podróżnika, podczas pierwszego lockdownu kiedy miałam 2 tygodnie urlopu podróżowałam sporo między kuchnia, dużym pokojem i tarasem oraz wychodziłam z piesełem na spacery 4-5 razy dziennie. Powiem szczerze, musiałam kilka rzeczy sobie przemyśleć i poukładać. Po prostu nie lubię zmian w moich planach, a te wyjazdowe często planuję ze sporym wyprzedzeniem. Jednak musze docenić sytuację jaką mieliśmy, dzięki niej miałam zdecydowanie więcej czasu na wyjazdy rowerowe po okolicy, każdy weekend spędzałam gdzieś na rowerze. Na przełomie maja i czerwca tydzień spędziłam w Kołobrzegu, potem lipiec i obóz biegowy na Suwalszczyźnie, kilka wyjazdów do Trójmiasta i powiem szczerze, że dzięki nawet takim krótkim wypadom mogłam zjeździć kawałek Polski. We wrześniu po ponad półrocznej przerwie wsiadłam do samolotu. Poleciałam na kilka dni z moim bratem do Londynu, bo zaczynał tam studia. To była dziwna podróż, w maseczkach, z zachowaniem bezpiecznej odległości, dezynfekcją itp. Przez te kilka dni mogłam w końcu pobiegać po jakimś fajnym miejscu, spędzić czas z Młodym i spotkać się ze znajomymi. Nie ukrywam, niesamowicie mi tego brakowało. I już zaczynałam planować przylot do Londynu w listopadzie i już zastanawiałam się gdzie by tu polecieć i co… Znowu UK zamknięte, druga fala, itp. Powiem jedno… Ja już bardzo bym chciała wrócić do podróżowania, do moich wyjazdów służbowych, zwiedzania świata i startów poza Polską. Ale na chwilę obecną postanowiłam za dużo nie planować. Poczekam dwa-trzy miesiące, zobaczymy co się wydarzy. Jestem optymistką, więc cicho wierzę, że niebawem będzie lepiej, nie tak jak przed pandemią, bo inaczej, ale będzie lepiej. W to wierzę!

Sport

2020 przyniósł kilka zmian w moich sportowych poczynaniach i sportowym życiu. Początek roku był intensywny, powrót po roztrenowaniu, fajne wejście w treningi do określonych celów. A było ich kilka między innymi półmaraton w Nowym Yorku w maju, 1/4 IM w Bydgoszczy, 1/2 IM w Kazachstanie w sierpniu i zakończenie sezonu półmaratonem w Katowicach oraz Biegiem Niepodległości na 10km. No cóż z całego kalendarza wyszły tylko dwa starty – 1/4IM w Katowicach i półmaraton w Katowicach. Niestety pandemia pokrzyżowała plany doskonalenia pływania – tak serio od marca do czerwca prawie nie pływałam. Natomiast nieskończone godziny spędziłam na rowerze. Tranażer stał się moją odskocznią, dość często jeździłam dwa razy dziennie, szczególnie podczas pierwszego lockdownu.

Co ważne cała sytuacja, zamknięcie nas w domach zmotywowała mnie do ogarnięcia mojego “trzeciego pokoju” – taki gościnny pokój z biurkiem i miejscem na książki. Postanowiłam przede wszystkim przejrzeć co tam jest, przemeblować go i stworzyć tam, a w sumie zorganizować w tej przestrzeni mini siłownie. Finalnie mogę powiedzieć, że siłownia już jest gotowa, pokój zmienił się nie do poznania, wyjechało z niego sporo rzeczy. To dalej mój pokój gościnny połączony z biurem i siłownią Dużo funkcji na niewielkiej przestrzeni ale mam wszystko czego potrzebuję do treningu (hmmm no może poza basenem, gdyby ktoś wymyślił jak go ogarnąć na tarasie to proszę śmiało pisać ).

Dzięki temu, że w mieszkaniu powstało miejsce specjalne do ćwiczeń w którym stoi nie tylko rower, bieżnia czy hantle, mam też miejsce do codziennych ćwiczeń. Dzień staram się rozpoczynać rozciąganiem i ćwiczeniami wzmacniającymi. Powiem szczerze myślałam, że zapału starczy mi na miesiąc, ale od prawie 9 staram się nie odpuszczać i weszło mi to w nawyk, za co wdzięczne są nie tylko moje nogi ale całe ciało.

Ponadto 2020 rok pozwolił mi na wyjazd na obóz biegowy na Suwalszczyznę. Był to bardzo fajny intensywny czas z genialnymi ludźmi. Kasia i Bartek, którzy organizowali obóz zrobili to świetnie, właśnie czegoś takiego oczekiwałam od obozu biegowego, był czas na trening, na wyjazd na coś słodkiego do Suwałk, na pływanie w jeziorze, rozmowy przy płatkach do późnych godzin i wspólne spędzanie czasu. (BTW jeśli ktoś by się zastanawiał nad takim obozem, szczerze polecam!!)

Biegowo ubiegły rok to była sinusoida – kiedy już widziałam fajny progres, zaczęłam biegać swoje przyplątała się kontuzja – rozcięgno podeszwowe, którego leczenie zajęło trochę czasu. Najważniejsze, że już mam to za sobą i powoli wracam do mocniejszego biegania.

Podobnie niestety było z pływaniem. Zamknięcie basenów i pauza od marca do czerwca, potem sezon na open water, prawda jest taka, że łapałam każda możliwą chwilę by coś popływać, czy do w jeziorze czy nad morzem. Od września wróciłam do zajęć z pływania, do treningów 3-4 razy w tygodniu no i niestety koniec grudnia przyniósł kolejne zamknięcie basenów. Mam nadzieję, że jednak za niedługo uda się cokolwiek wrócić do pływania, bo w końcu je polubiłam

Rower tym razem zostawiłam na koniec – był on najbardziej stabilny Po prostu robiłam swoje i jeździłam, sporo jeździłam. Pod koniec 2019 roku kupiłam rower czasowy więc pierwsze pół roku to było przyzwyczajanie się do niego na tranażerze w domu lub na tarasie. Od czerwca postanowiłam, że w każdy weekend będę jeździć gdzieś dalej na szosie, żeby wpadało ponad 100 km. Zjeździłam sporą cześć Śląska i Małopolski. Nie wiem ile przejechałam kilometrów w 2020 roku ale wiem, że ilość godzin spędzonych w siodełku to ponad 500

Studia

Tak, tak, 2020 rok przyniósł również zmianę w moim życiu pod względem rozpoczęcia studiów na Politechnice Gdańskiej. Żeby nie było, że podjęłam tą decyzję spontanicznie, to dodam, że myślałam o doktoracie od 2 roku magisterki i niejednokrotnie rozmawiałam o tym z wieloma osobami. Jednak sam pomysł o składaniu papierów na PG w Gdańsku to wynik rozmów na… obozie biegowym na Suwalszczyźnie Oczywiście myślałam również o uczelniach bliżej, ale chyba to co postawiło kropkę nad i w tym przypadku był fakt, że studia doktoranckie w Gdańsku są w całości w języku angielskim. Tak więc od listopada studiuje w Szkole Doktorskiej na Politechnice Gdańskiej i powoli realizuje moje cele krok po kroku

2020 – czy taki najgorszy?

Powiem Wam, tak na podsumowanie… Ten rok był dziwny, zweryfikował w moim życiu bardzo wiele. Ale pomimo wszystko dał mi masę radości, spełnienia i nauczył mnie sporo o sobie samej. Może nie spełniłam marzenia by polecieć do Nowego Yorku, Święta Wielkiej Nocy czy Bożego Narodzenia nie były w licznym gronie, czy też nie wystartowałam w zaplanowanych startach. Ale jeśli miałabym go oceniać to będę skupiać się na pozytywach tego roku… Miałam czas, coś czego mi niesamowicie brakowało w ostatnich miesiącach. Czas dla siebie, dla rodziny, dla pieseła, czas by poczytać, czas by zrobić porządek w życiu i w mieszkaniu, oraz na tarasie. Ponadto miałam czas i możliwość stworzenia tej strony co sprawiło mi niesamowitą radość! Doskonale zdaję sobie sprawę, że dla wielu z Was było to trudny rok, ale jeśli mogę cokolwiek radzić… Skupiajcie się na pozytywach, ja jeszcze bardziej tego uczyłam się w tym roku. Zawsze łatwiej jest wymienić 10 rzeczy negatywnych niż 10 rzeczy pozytywnych, ale to na nich warto się zatrzymać. Jak to mówi moja siostra…

Normalnie Ślivka ver 2.0.

Artykuł Rok 2020 – czy taki najgorszy… pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.

Ogólnie gdybym miała podsumować październik to wyszło by początek z półmaratonem, roztrenowanie i ponowne wejście w trening

Pływanie

Wbrew pozorom w październiku udało mi się wrócić do pływania, praktycznie w pierwszym tygodniu po półmaratonie zaczęłam zajęcia z Tomkiem i ekpią z VitalSwinm, dołączyłam do wtorkowej grupy i ponownie zaczynam pracę nad poprawieniem mojego pływania. Z Tomkiem współpracowałam w ubiegłym roku i widzę efekty, dlatego kontynuujemy to co zaczęliśmy. Raz w tygodniu pływam z grupą, a sama dodatkowo robię jeszcze 2 treningi. Niestety po wprowadzeniu genialnych rozporządzeń od 19 października nie pływam sama, na szczęście zajęcia grupowe wciąż mam więc jak to mawiają “lepszy rydz niż nic”…

Rower

W związku z roztrenowaniem na rower udało mi się wsiąść tak na serio dopiero w połowie października. Nie powiem bo podczas roztrenowania minimalnie kręciłam, ale były to zwykłe rekreacyjne 60 minutowe przejażdżki, tylko żeby nogi nie zapomniały co i jak ( no i żeby jednak spalać cokolwiek nadwyżki kalorycznej ) Nowy plan treningowy natomiast wszedł w życie 20 października i przez te kilka dni udało się zrobić 9 treningów, głównie delikatnych rozjazdów wprowadzających. Powiem szczerze, że chyba najbardziej nie lubię przerwy w jeździe na rowerze (po niej tyłek zawsze boli…) Na koniec miesiąca trener rozpisał test FTP więc mając punkt startowy zaczynam cisnąć podczas kolejnych treningów.

Bieganie

No tu się działo Początek miesiąca, a dokładnie 4 października czyli półmaraton Silesia w Katowicach (link jeśli nie czytałeś). Niestety powrót bólu stopy no i przymusowa pauza. Chyba nigdy nie wzięłam sobie tak do serca roztrenowania jeśli chodzi o przerwę od biegania. Dokładnie od 5 października do 21 nie przebiegłam ani pół metra. Nie powiem, że mnie nie nosiło, ale dość mocno postawiłam na odpoczynek i pełną regeneracje mojej stopy. Przyniosło to efekty bo ból się zdecydowanie zmniejszał i pod koniec tego okresu zupełnie zniknął. Koniec miesiąca i dwa ostatnie tygodnie treningów to 6 treningów raczej wprowadzających. Oj ciężkie są powroty po roztrenowaniu. Forma z września gdzieś odpłynęła, ale wiem, że trzeba budować dalej, żeby było lepiej.

Ćwiczenia wzmacniające/rollowanie/rozciąganie

Tu od początku pandemii mam jasno określony cel – codziennie chociaż 40 minut ćwiczeń wzmacniających + rollowanie + rozciąganie. Pomimo roztrenowania i chęci odpuszczenia tu nie dałam sobie luzów! Bywały nawet dni kiedy robiłam w październiku dwie sesje jedną rano jedną wieczorem – to tak bardziej z nudów. Co najważniejsze widzę, że ćwiczenia przynoszą efekty, a to chyba najważniejsze. Najczęściej mój dzień zaczynam od ćwiczeń wzmacniających i rollowania, druga seria rollowania wpada zawsze po treningu wraz z rozciąganiem. Niby tak niewiele ale daje super efekty.

Regeneracja

Oj jak ja się wyspałam podczas tego roztrenowania Nie no tak serio mając więcej czasu zdecydowanie odpoczęłam, wrzuciłam na totalny luz, zapomniałam o liczeniu posiłków i powiem szczerze zatęskniłam za treningami. Dodatkowo moją regeneracje i powrót do ćwiczeń wspiera fizjoterapia. Jestem osobą, która co tydzień jest u fizjoterapeuty w myśl zasady lepie zapobiegać jak leczyć. Tu z pomocą przychodzi mi Pan Janek, który mając niesamowitą cierpliwość wyprowadza moje nogi na prostą

Artykuł Październik – podsumowanie miesiąca pochodzi z serwisu ŚlivkaTrenuje.